ಈ ಪದ್ಯದ ಸಾರಾರ್ಥವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ತಿಳಿಯೋಣ: ‘‘ಸಮಸ್ತವೂ ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಅಡಗಿರುವ ವಿಚಾರ ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ. ಅದು ಅಲುಗಾಡದ ಸಮುದ್ರದಂತಿದೆ. ಸತ್ಯವೂ ಅಪಾರವೂ ಆದ ಪರಮಾನಂದದ ಸಹಜಸ್ವರೂಪವೇ ಪರಮಾತ್ಮಪದ ಎಂದು ಸಾಧಕರು ತಿಳಿಯಬೇಕು.’’ ಈ ಪದ್ಯದ ಪೂರ್ವಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಳು ತೋರದೆ + ಅಡಗಿದೊಡೆ + ಅಡಗಿತು + ಎಂಬ - ಎಂದು ಬಿಡಿಸಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸ್ಥಿಮಿತ + ಅಂಬುಧಿಯ ಎಂದರೆ ಅಲುಗಾಡದ ಸಮುದ್ರದಂತೆ. ಮಹಲಿಂಗರಂಗನು ಪರಮಾತ್ಮಪದದ ಬಗೆಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ‘‘ಸ್ಥಿಮಿತಾಂಬುಧಿಯವೋಲು’’ ಎಂಬ ಉಪಮಾನದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಬಳಕೆಯಾದರೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯಾಗಿಯೇ ಬಳಕೆಗೊಂಡಿದೆ.
