ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಆದರೆ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ದಂಪತಿಗಳು. ಗಂಡ ಶಾಲಾ ಉಪಾಧ್ಯಾಯನಾಗಿದ್ದ. ಮಡದಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಪಾಠವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಅಷ್ಟೊ ಇಷ್ಟೊ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಂಶೋದ್ಧಾರಕನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ ಓದಿಸಿ ಎಂಜಿನಿಯರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಮಗನಿಗೆ ಏನನ್ನು ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಾಗಿದ್ದ ಆತನಿಗೆ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನೌಕರಿಯು ಲಭ್ಯವಾಗಿ ಆತ ಅಲ್ಲಿಗೇ ವಲಸೆ ಹೋದ. ಇನ್ನೇನು ಅವನಿಗೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಬಿಟ್ಟ. ಮದುವೆಗೆ ಕೈಯಿಂದ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಹಣ ಹೆತ್ತವರ ಬಳಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿತ್ತು. ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಮಗನಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಗನ ಕರೆಗಳೂ ಮದುವೆಯಾದ ಬಳಿಕ ಅಪರೂಪವಾಗತೊಡಗಿದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಪುತ್ರ ಸಂತಾನವೂ ಆಯಿತು. ಇವನ ಹೆತ್ತವರಿಗಂತೂ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಂತೋಷ. ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಮೊಮ್ಮಗನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಮಹದಾಸೆ ಅಜ್ಜನದಾದರೆ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ತಾನೇ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ಕೈಯಾರೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅಜ್ಜಿಯ ಆಸೆ. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ ಮಗನಿಗೆ. ತಾವು ಮುದುಕರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಬಲವಾಗತೊಡಗಿತು ಈ ಮುದುಕರಿಗೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಈ ಮುದುಕರು ತಮ್ಮ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣದಿಂದಲೇ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೋಗಲು ತೀರ್ವನಿಸಿದರು. ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಲಾಗಿ ‘ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವರು, ಮಗುವನ್ನು ಡೇ ಕೇರ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ; ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನಿದೆ? ಆಗಾಗ ಮೊಮ್ಮಗನ ಜೊತೆ ಫೇಸ್ ಟೈಮ್ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತು’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಗ ಎಷ್ಟು ತಿಳಿಹೇಳಿದರೂ ಒಲ್ಲದ ಅವನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಒಂದು ದಿನ ಅಮೆರಿಕ ತಲುಪಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾರಣ, ಏಪೋರ್ಟಿನಿಂದ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಎಂಬ ಮಗನ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಮಗನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕಾದಿತ್ತು ಬೀಗ ಹಾಕಿದ ಮನೆ! ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಮಿಸಿದ ತುಸು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಗ ಮತ್ತು ಸೊಸೆ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನ ಜೊತೆ ಬಂದರು. ಬಂದ ಕೆಲ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಒತ್ತಾಯದ ಉಪಚಾರವೇನೋ ನಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರೇ ಭಾರವಾಗತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ಒಂದೊಂದು ವರ್ತನೆಯೂ ಅಸಹ್ಯವಾಗ ತೊಡಗಿದವು. ‘ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಆಹಾರ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು, ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸ್ಟಾ್ಯಂಡರ್ಡ್ಗೆ ಸರಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮಗುವಿನಿಂದ
