ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ದೇಶದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಖಂಡತೆ, ಅಸೀಮ ಪರಾಕ್ರಮ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅನನ್ಯತೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿರುವುದು ಬಂಕಿಮರ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಮೂಡಿಬಂದ ವಂದೇ ಮಾತರಂ. ಬಂಕಿಮಚಂದ್ರರು ಮಾತೃಭೂಮಿಯನ್ನು ಆರಾಧ್ಯದೈವ ‘ದುರ್ಗಾ’ ಎಂಬಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಸ್ತೋತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ‘ಸುಜಲಾ’, ‘ಸುಫಲಾ’- ನಮಗೆ ನೀರನ್ನು (ಹಾಲು), ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಾಕುತ್ತಿರುವವಳು; ಅವಳು ‘ಸುಮಧುರ ಭಾಷಿಣಿ’- ಅವಳ ಮಾತು ಹಿತ, ಪ್ರಿಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳು ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದಿರುವ ‘ರಿಪುದಲವಾರಿಣಿ’ (ಶತ್ರು ಸಂಹಾರಕಳು). ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ಈ ಗೀತೆ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ, ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದ್ಯೋತಕವಾಯಿತು.