ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮಾವಿನ ಎಲೆಯ ತೋರಣವಿಲ್ಲದೆ ವರುಷಗಳೇ ಆಗಿಹುದು. ಅಂಗಳದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿರುವ ತುಳಸಿ ಗಿಡ ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಮನೆಯನ್ನು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು. ಬೇಲಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ನಿತ್ಯವೂ ಅರಳುತ್ತಿದೆ ಹೂಬಳ್ಳಿ, ಮಾಲೆಯಾಗುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು. ಆದರೆ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲದೆ ಉದುರಿ ಹೋಗಿವೆ ಅವುಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದು. ಮಳೆಗಾಲ ಬಂದರೆ ಮಾಡು ಸೋರುವುದು; ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಮುದ್ದು ಬೆಕ್ಕು ಕೂಡಾ. ಈಗ ಉಳಿದಿರುವುದು, ಕೊನೆಯ ಯಜಮಾನನ ಹೆಣ ಒಂದೇ. ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದರು ಬಿಳಿಯ ವಸ್ತ್ರವ ಹೊದಿಸಿ. ತಲೆಯ ಬಳಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪ, ಮನೆ ಮುಂದೆ ಜ್ವಲಿಸುತಿಹ ಕೊಳ್ಳಿ ಈ ಸಾವನ್ನು ಸಾರುವ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸೆರಗಿನಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಡದಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ. ಮುದಿ ಅತ್ತೆ ಜಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳದಂತೆ. ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಹೇಗಿರುವೆ? ಎಂದು ಕೇಳದವರು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಸತ್ತ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಜನ ಸೇರಿರುವರು. ನಾವು ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಜನರು ಬಂದರು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಾವು ಸತ್ತಾಗ ಎಷ್ಟು ಜನರು ಬಂದರು ಅನ್ನುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೆಣ ಸುಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಕಾರಣ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಮಗನ ಆಗಮನ ಇನ್ನು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ!
