ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಫಸಲು ಕೈಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಬೆಳೆಯು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಿಯು ರೈತನ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಿಷ್ಫಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಣಕ್ಕೆ ರೈತನು ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದು, ಖಿನ್ನನಾಗುವುದು ಸಹಜವಾದರೂ ಆತನು ಆ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಸಾಯವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕಾಯೋರ್ನ್ಮುಖನಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೇಹ ಸೌಖ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವ ಮೃಗಗಳಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ. ಆತನಲ್ಲಿ ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿ ಇದೆ, ಅಂತ@ಕರಣವಿದೆ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಆತನು ಪೂರ್ವಾರ್ಜಿತ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ, ಋಣದ ಎಳೆಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಅವನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು, ದೇಶಧರ್ಮವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕುಟುಂಬ, ಸಮಾಜವೇ ಮೊದಲಾದ ಸಂಟಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೊಳಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ಬದುಕಬೇಕಾದುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು, ಬಲಯುತನಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಲೋಕ ಸಂಸಾರವು ಬೇಕು.
