ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ: ಕೆಎಸ್ನ ಇದ್ದಾಗ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಜನವರಿ 26ರಂದು ನಾವು ಕೆಲವು ಗೆಳೆಯರು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳಿ, ಕವಿಪತ್ನಿ ವೆಂಕಮ್ಮನವರ ಆತ್ಮೀಯ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸವಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಂತರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಎಸ್ನ ಟ್ರಸ್ಟ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಹುಟ್ಟೂರು ಕಿಕ್ಕೇರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನೋತ್ಸವವನ್ನು ಕಾವ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸುವುದನ್ನು ರೂಢಿಗೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆವು. ಕಿಕ್ಕೇರಿಯನ್ನು ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರವಾಸಿತಾಣವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಕ್ಕೆ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದೆವು. ಕಿಕ್ಕೇರಿಯಲ್ಲೊಂದು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕೆರೆಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕೆಎಸ್ನ ಸರೋವರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಥೀಮ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸ್ಮಾರಕ ಮಾಡುವ ಆಶಯದಿಂದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಸುಮಾರು 4 ಕೋಟಿ ರೂ. ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯವೂ ಆರಂಭವಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ಅದು ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತು. ಯಾವುದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅವಧಿಗೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರಬಾರದು ಎಂಬ ಸದಾಚಾರದಂತೆ ನಾನು ಟ್ರಸ್ಟ್ಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ ಈ ಯೋಜನೆಗಳೆಲ್ಲ ಏನಾಗಿವೆಯೋ! ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಕನಸುಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಅಧಿಕಾರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಇಂತಹ ಕನಸುಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಆದ್ಯತೆಗಳೇ ಬೇರೆ! ಈಗ ಕೆಎಸ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾದರಿಯೆಂದರೆ ಅವರ ಕಾವ್ಯದ ಮರು ಓದಿನ ಮೂಲಕವೇ!
