ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಜೀವೋತ್ಕರ್ಷವು ಅವನ ಅಂತರಂಗ&ಬಹಿರಂಗ ಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಪ್ರಚೋದಿತ ವಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಬಯಕೆಯು ಇರಬೇಕು ತಾನೆ? ಸ್ಪೋಟಕವು ಒಳಗಿದ್ದರೆ ಹೊರಗಿನ ಬೆಂಕಿಯು ಸೋಕಿದೊಡನೆ ಅದು ಸಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ದ್ವೇಷವೋ, ಕೋಪವೋ ಅದರ ಬಗೆಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಮನಸ್ಸಿನ ವಿರೇಚಕಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಪವೆಂದೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ರಾಗದ್ವೇಷಗಳು ಕುಂದುತ್ತವೆ, ವಿವೇಕವು ಜಾಗ್ರತವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಟಗಳನ್ನು ತಾನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಗುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾಧನೆಯೇ ಸರಿ. ನಾನು ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವನು ಹೆಸರು, ಸ್ಥಾನ&ಮಾನ, ಅಧಿಕಾರ, ಮನ್ನಣೆಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನನ್ನು ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಬೀಗುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಎಂದಿಗೂ ತಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ&ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರ. ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಕಾತರಗಳಿಂದ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.
