‘ಅರಸುಗಳಿಗಿದು ವೀರ, ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಪರಮವೇದ ಸಾರ’ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಕಾವ್ಯ ವೀರವೂ, ವೇದದ ಸಾರವೂ, ತತ್ವ ವಿಚಾರಗಳ ಶೋಧವೂ, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಕಾರವೂ ಅಲ್ಲದೆ ಶೃಂಗಾರ ಅಲಂಕಾರವೂ ಹೌದು. ಯಾರ್ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಬೇಕೊ ಎಲ್ಲವೂ ಹೇರಳವಾಗಿದೆ ಅವನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ. ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ‘ಗುರುಭಾವ’ ಸಂಜನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ, ‘ಕೃಷ್ಣಾ ಕರ್ಣ ಯಾರು ಹೇಳು’ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚುವ ಅರ್ಜುನನ ಕರುಳ ಕೂಗು, ಭೀಮ ಗರ್ಜನೆ ಮಧುರಗೀತವೆ?, ಭೀಮನ ಗರ್ಜನೆಯೆಲ್ಲಾದರೂ ಸುಗಮ ಸಂಗೀತವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಕಾಳಗವನೆ ಬಲಿದು ಬಹೆವೆಂಬ ಕೃಷ್ಣ ವಚನ, ವಿದುರ-ನಾರದ- ಸನಕಾದಿಗಳ ಹಿತವಚನ- ರಾಜಕೀಯ- ನೀತಿ- ಮಾರಿಗೆ ಔತಣವಾಯ್ತು ಎನ್ನುವ ಕರ್ಣ, ಹಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೆರೆವ ಉತ್ತರನ ಪಾತ್ರ-‘ಕೃಷ್ಣ ನೀನೇ ಸಾಕು ನಮಗೆ’ ಎಂದ ಅರ್ಜುನ- ಉಕ್ಕಿ ಹರಿವ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ ಧಾರೆಯ ಭಾಮಿನಿಗಳು. ಒಂದೇ ಎರಡೇ... ಈ ಕವಿಯ ಕುರಿತು ಏನು ಬರೆದರೂ-ಬರೆಯಲು ಹೊರಟರೂ ದಾರಿತಪು್ಪವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ‘ಮಾತು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಜಗಳವಿಲ್ಲ’ಎಂಬುದು ಗಾದೆಮಾತು. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಗದುಗಿನ ಭಾರತ ಓದಿದವನಿಗೆ ಶಬ್ದದಾರಿದ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ’. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಪದ್ಯದ ಸಾಲು, ಕೌರವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ-
