ದೇವರಿಗೆ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಸಂಸಾರ, ಆಹಾರ, ನಿದ್ರೆ, ಭೋಗವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಸಾರ್ಥಕಪಡುವ ಭಕ್ತಿ ಒಂದೆಡೆ. ಭಜನೆ, ಪಾರಾಯಣ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಧ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ಮಯವಾಗುವ ಭಕ್ತಿ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ನಿಯತವಾಗಿ ಅರ್ಚನೆ, ವ್ರತ, ಹೋಮ-ಹವನ, ದೇಗುಲ ದರ್ಶನ, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳೆಂಬ ಆಚರಣೆಗಳೂ ಇವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜಸೇವೆಯೇ ದೈವಾರಾಧನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ದುಡಿಯುವ ಆದರ್ಶ ಭಕ್ತರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಆಚರಣೆಗಳೂ ಬಹಳ ಸುಲಭ. ನಿತ್ಯಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೂ ಮೂಲವಾದ ನಿಜವಿಚಾರವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಭಗವಂತನ ಕುರಿತ ನಿರ್ವಚನಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ತತ್ತ್ವಶೋಧನೆಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಬಲ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತಿ ಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಪರ್ವತವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಶಿಖರಾಗ್ರ ಸೇರಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲವುಳ್ಳ ಸಾಹಸಿಗರು ತೀರ ವಿರಳ. ಬೆಟ್ಟದ ಎತ್ತರವನ್ನು ಬೆರಗಿನಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ನಿಸರ್ಗಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗುವವರು ಬಹಳ ಜನ. ಅವರು ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿದ್ದೇ ಬೆಟ್ಟದ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿರಬಹುದು, ಹಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಚೆಲುವಿಗೆ ಮನಸೋತು, ಎತ್ತರದಲ್ಲೇನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಲು ಹೊರಡುವವರು ಕೆಲವು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ. ಅವರಲ್ಲಿ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ವಿವೇಚಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದ್ದರಷ್ಟೇ ಬಯಸಿದ ಸಾಧನೆ ಸಿದ್ಧಿಸೀತು. ಸಾಧನೆಗೆ ಅಪಾರ ಸಂಯಮ ಬೇಕು.
