ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಅಸಮತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕಹಿ-ಸಿಹಿ, ಬಯಲು-ಬೆಟ್ಟ, ತಾಪ-ತಂಪು ಮುಂತಾದ ಗುಣವಿರೋಧಗಳನ್ನು ಇದ್ದೇ ಇವೆ. ಆದರೆ ಈ ವಿರೋಧವೇ ಇನ್ನೊಂದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಅಳಿವು ಉಳಿವುಗಳು ವಿರುದ್ಧ ಪದಗಳಲ್ಲ. ಬೀಜವು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಗಿಡವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಹುಟ್ಟು ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕಾದರೆ, ಬದುಕಿದ್ದ ಜೀವಗಳು ಸಾವಿನ ಬಾಗಿಲಿನಾಚೆ ಸರಿಯಬೇಕು. ಕಾಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಹಳೆಯ ನೀರು ಸರಿದರಷ್ಟೇ ಹೊಸನೀರಿಗೆ ಅವಕಾಶ. ಆದುದರಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಸಹಜ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಈ ರೀತಿ ವೈರುದ್ಧ್ಯಳು, ಅಸಮತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಭೂಮಿಯ ಬದುಕು ವೈವಿಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾವೀನ್ಯತೆ, ನೈಜತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೊರತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕೊರಗದೆ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆದರಷ್ಟೇ ಸಂತೃಪ್ತಿ, ಸಂತೋಷ ಜತೆಗೂಡುತ್ತದೆ.
