ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿತವನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸುವ, ಸಮಯವನ್ನುಳಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಏಳಿಗೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡ ಸುಖ-ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಆಲಸಿಯಾದರೆ, ವಿಲಾಸಿಜೀವನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಗತಿ ಎನ್ನಲಾಗದು. ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಹಮ್ಮು ನೆತ್ತಿಗೇರಿದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಗತಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಹಂಕಾರಿ, ಸೋಮಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು. ಪ್ರಪಂಚದೆಲ್ಲೆಡೆ ವಿಜ್ಞಾನ, ವಾಣಿಜ್ಯ, ನೂತನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಿಂದ ವಿಷಯಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೂ ವಿವೇಕ ಕುಂಠಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಿಳಿವು ಬಂದು, ವಿವೇಚನೆ ತಡವರಿಸಿದರೆ ಪ್ರಗತಿಯ ಪಥವು ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿನಾಶದಂಚಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು. ಆತ್ಮದ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಶಾರೀರಿಕ ಸಮಾಧಾನ ಬೇಕಾಗಿರುವಂತೆ, ವಿಶ್ವದ ಉತ್ತಮತೆಗೆ ಪ್ರತಿ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಭೌತವಿಜ್ಞಾನ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇವು ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯಾಗದೆ, ಪರಾಮರ್ಶೆಗೊಂಡ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಾಗಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ದೇಶವೂ ವಿವೇಕದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮಂಗಳವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ದೇಶವೂ ಸುಭಿಕ್ಷಗೊಂಡು, ಜೀವನ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.
