ಪ್ರಾಕೃತಿಕವಾಗಿಯೇ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು ಎಂಬ ಗುಣಗಳಿವೆ. ಇವು ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಸಮವಾಗಿ ಮೇಳೈಸಿ, ಮಾಯಾಮೋಹಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಮಂಜು ಕವಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯ-ಅನ್ಯಾಯ, ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳ ವಿವೇಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಭಾವಾವೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸುವ ನಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಬಗೆಗಿನ ವ್ಯಾಮೋಹವೂ ಒಂದು. ಅದೆಂಥ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಚಿತ್ತದಲ್ಲೇ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದರೆ, ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೋ, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ಮನೆಗೋ ಹೋದರೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆಸೆ, ಕನಸುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸದೆ, ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು, ತಮಗೆಟುಕದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹೇರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರ ಈ ಅತಿ ವ್ಯಾಮೋಹವೇ ಬಂಧನವೆನ್ನಿಸುವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
