ಹೊಸಬಾಳೆ ಮೀನಾಕ್ಷಮ್ಮ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದ ಉಪಾಯವೆಂದರೆ, ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಹಾಲಿನ ಕುಕ್ಕರ್ಗೆ ನೀರು ತುಂಬುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುವ ನೀರು ತುಂಬಿ ಒಳಗಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಹೆಪ್ಪು ಹಾಕಿಟ್ಟರೆ ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಗಟ್ಟಿ ಮೊಸರು ತಯಾರು! ಹಾಗೆಯೇ, ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ, ದೇವರಿಗೆ, ತಿಜೋರಿಗೆೆ, ತೆಂಗಿನ ಮರಕ್ಕೆ , ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಕಾಯಿ ಒಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಬ್ಬದ ನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಯಿ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡುವುದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಕಾಯಿ ಒಡೆದಾಗ ಸಿಗುವ ಕಾಯಿ ನೀರನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಮಾಡದೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅದನ್ನು ಕುದಿಸಿ ಕುದಿಸಿ ಅಂಟಿನಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊಯ್ದ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಲೇಪಿಸಿದರೆ ಗಾಯ ಮಾಯುವವರೆಗೆ ಅದು ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದು ಚರ್ಮವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಯಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ವಿಟಮಿನ್ ಬಿ.6 ಚರ್ಮದ ಉರಿಯೂತವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಆಗ! ಹೀಗೇ ಆಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತರಕಾರಿ ಸಿಪ್ಪೆಯ ಲೇಹ, ಬಾಣಂತಿ ಔಷಧಿಗಳು, ಮಂಡಿನೋವಿಗೆ ಔಷಧ ಒಂದೇ ಎರಡೇ, ಇದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಅವಳ ಅನ್ವೇಷಣೆಯೇ ಆಗಿದ್ದವು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪುಟ್ಟೇನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಹಲ್ಯಾ ನರಹರಿ ಚರ್ಮರೋಗಕ್ಕೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಮುಟ್ಟು, ಬಾಣಂತನದ ಸಮಸ್ಯೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಔಷಧಿ ಕೊಡುವ ಕ್ರಮ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರವರ ದೇಹ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಯಾವ ಔಷಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಖುದ್ದಾಗಿ ಔಷಧವನ್ನೂ ತಯಾರಿಸಿ ಉಚಿತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡುವ ಆಕೆಯ ಜ್ಞಾನ ಅಪಾರ. ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಯಾವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪದವಿಯೂ ಇರದ ಅಹಲ್ಯಾ, ಏನೇ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಮನೆ ಮದ್ದು ಅಥವಾ ಏನಾದರೂ ಹದ ಕೆಟ್ಟ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ದಿಢೀರನೆ ಸರಿ ಮಾಡುವ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ, ತನ್ನ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಿಂದಲೇ ಕೆಲವು ಔಷಧಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಂಥವರು... ಇಂತಹ ಅನೇಕರು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ?
