ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಆಹಾರಗಳೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರಿಗೆ ತಾರತಮ್ಯ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ಮೂರ್ಖರು ಎಂದು ಆಹಾರ ವಿಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವನ್ನು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಆಹಾರಗಳು ಅವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಆಯುಃ ಸತ್ತ್ವ ಬಲಾರೋಗ್ಯಸುಖಪ್ರೀತಿವಿವರ್ಧನಾಃ. ರಸ್ಯಾಃ ಸ್ನಿಗ್ಧಾಃ ಸ್ಥಿರಾ ಹೃದ್ಯಾ ಆಹಾರಾಃ ಸಾತ್ವಿಕ ಪ್ರಿಯಾಃ’ ಅಂದರೆ ರಸಯುಕ್ತವಾದ, ಪ್ರಾಣಿವಧೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪಡೆದ ಜಿಡ್ಡಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆಹಾರಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಹೃದಯಕ್ಕೆ (ಮನಸ್ಸಿಗೆ) ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳು ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣದವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ‘ಕಟ್ವಮ್ಲ ಲವಣಾತ್ಯುಷ್ಣತೀಕ್ಷ್ಣ ರೂಕ್ಷವಿದಾಹಿನ: ದುಃಖಶೋಕಾಮಯಪ್ರದಾಃ ’ ಅಂದರೆ ಅತಿಯಾದ ಉಪ್ಪು, ಖಾರ, ಹುಳಿ ಮತ್ತು ಸುಡುವ ಆಹಾರಗಳು ದುಃಖ, ಕ್ಲೇಶ, ಮತ್ತು ರೋಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಆಹಾರಗಳು ರಾಜಸ ಸ್ವಭಾವದವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವೆಂತಲೂ ಮತ್ತು ಇವುಗಳು ರಾಜಸ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಯಾತಯಾಮಂ ಗತರಸಂ ಪೂತಿ ಪರ್ಯುಷಿತಂ ಚ ಯತ್. ಉಚ್ಛಿಷ್ಟಮಪಿ ಚಾಮೇಧ್ಯಂ ಭೋಜನಂ ತಾಮಸಪ್ರಿಯಮ’ ಅಂದರೆ ಹಳಸಿದ, ದುರ್ವಾಸನೆಯುಳ್ಳ, ಎಂದೋ ಮಾಡಿಟ್ಟ, ಸ್ವರ್ಶಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಾಮಸಗುಣದವರು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆಂದೂ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಆಹಾರಗಳು ತಾಮಸಗುಣವನ್ನು (ನಕಾರಾತ್ಮಕ) ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ.
