ಕಾಡು ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವಾಗ ಹುಲಿಯೆರಗಬಹುದೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಮೂಡುವುದು, ಸುತ್ತ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ನಿರುಕಿಸುವುದು ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿರುವಂತೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು. ಬಾಳು ಒಂದು ಕಾಡಿನಂತೆ. ಅದನ್ನು ಹಚ್ಚಹಸಿರಾಗಿಸುವುದು, ಮರುಳ್ಗಾಡಾಗಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಡೆವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೇನಿರಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಒಳಿತಾಗಬಹುದೆಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಜತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕನಸು-ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಆಸೆ-ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತುವುದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಒಂದೋ ಹುಚ್ಚು ಕುದುರೆಯಂತೆ ನಾಗಾಲೋಟದಲ್ಲಿ ಓಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ, ಅಥವಾ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಗು-ಬೈಗುಗಳ ನಡುವೆ ಹಾದಿ ಸವೆಸುತ್ತ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ‘ಕಾಲು ಹೋದತ್ತ ದಾರಿ’ ಎಂದು ನಡೆಯುವುದೂ ಇದೆ. ಲೌಕಿಕದ ಮೋಹ ಮಾಯೆ ಮನುಷ್ಯನ ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಲಹೀನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಬಹುದಾದ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಏನೂ ಆಗದು ಎಂಬ ಔದಾಸೀನ್ಯವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ರಹಸ್ಯವಾಗಿರುವ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭೂತ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಮನಸ್ಸು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಿಗೂ ಒಳಗಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ತಿಂದುಂಡು, ನಾಲಗೆ ಚಪಲ ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದೇಹಾರೋಗ್ಯದ ಬಗೆಗೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿದ ಈ ವಿಪರೀತ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಧುತ್ತೆಂದು ರೋಗ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಮರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಇದ್ದರೆ ಪ್ರಮಾದಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದು ಖಂಡಿತ.
