ಜಗತ್ತು ಎಂದರೆ ಕ್ರಿಯೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ, ಯಾವುದೂ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಮನದ ಭಾವಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯ, ಭರಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ಅವನದ್ದೇ ನಿರ್ಧಾರವೆ? ಕೌಟುಂಬಿಕವಾಗಿ, ಔದ್ಯೋಗಿಕವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನದ್ದೇ ಆಯ್ಕೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಬಹುದು. ಅರ್ಹತೆಯಿಂದ ಪಡೆದದ್ದು ಎಂದು ಬೀಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಹೆಗಲೇರುತ್ತವೆ, ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗಲೆಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒದಗಿಬರುತ್ತದೆ.ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕಣ್ಣೆದುರೆ ಅಪಘಾತವೊಂದು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುವುದು, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವಿಕೋಪವು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು, ಯಾವುದೋ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚುವುದು ಹೀಗೆ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದೊದಗುತ್ತವೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದಂತೆ, ಫಲದ ಬಗೆಗೆ ಯೋಚಿಸದೆಯೇ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದುವೆ ಸ್ವಧರ್ಮ. ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕರ್ತವ್ಯ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ತನ್ನ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ನೀಚತನ, ಅಧರ್ಮ.
