ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೂರುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಕರೊನಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಬಹುತೇಕ ಪಾಲಕರು, ಶಿಕ್ಷಕರು ಸೋತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಶಾಲೆಗಳು ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ, ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಪರಿಣಾಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಒಡನಾಟ ತಪ್ಪಿದ್ದರಿಂದ ಏಕಾಂತವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಲೋಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿನ ಒಳಿತು, ಕೆಡುಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೈಬರ್ ಅಪರಾಧ, ಅದರಲ್ಲೂ ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಡಿಜಿಟಲ್ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ ಗರಿಗೆದರಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಚಿವಾಲಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ನೀತಿ ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗಂತ, ಇದು ಬರೀ ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೇಲೆಯೂ ಮಹತ್ತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವಂತೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕಿದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಳಕೆ ಹೇಗೆ, ಎಷ್ಟು, ಏಕೆ ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಇಂಥ ಅರಿವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ನೀಡುವಂಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಇಂಥ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸಾಧನವನ್ನು ರಚನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಲ್ಲದು.
