ಮಹಿಳೆಯರ ರಕ್ಷಣೆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಾನೂನುಗಳಿವೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಾರದು, ಅಸುರಕ್ಷತೆಯ ಭಾವ ಅನುಭವಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಾನೂನಿನ ಬೆಂಬಲ ಇರುವುದೇನೋ ಸರಿ. ಆದರೆ, ಇಂಥ ಕಾನೂನುಗಳ ಔಚಿತ್ಯ, ಆಶಯ, ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ವಿವೇಚನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಇರಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಗತ್ಯ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಕಿರುಕುಳದ ಆರೋಪಗಳು ಬಹು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಕಲಹ ನಡೆದು, ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ‘ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಕಿರುಕುಳ’ದ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು, ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸುವ ಚಾಳಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇನಲ್ಲ. ಪತಿ-ಪತ್ನಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಾದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಸತ್ಯಾಂಶವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ತೀರ್ಪು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಮಹಿಳೆಯರು ಗಂಡನ ಜತೆಗಿನ ವಿರಸದ ದ್ವೇಷವನ್ನು ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಕಿರುಕುಳದ ಪ್ರಕರಣವಾಗಿ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಪತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅತ್ತೆ-ಮಾವ, ನಾದಿನಿ ಸೇರಿ ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಇತರ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನೂ ಎಳೆದು ತರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಏನೂ ತಪು್ಪ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅಪರಾಧಿಕ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾದಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮರ್ಯಾದೆಗೆ ಹೆದರಿ ಮುಂದೇನು ಎಂದು ಧೃತಿಗೆಡುತ್ತಾರೆ.
