ಆದರೆ, ಕೆಲವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದರು, ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದು, ಸತ್ತಮೇಲೂ ಬದುಕಿರುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ತಮೇಲೂ ಬದುಕಿರಬೇಕಾದರೆ - ಜೀವನದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಸತ್ಕಾರ್ಯ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ, ದೇಶ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗಾಗಿ, ಸಸಿಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟರು; ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಗಾಗಿ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಬಾವಿಗಳನ್ನು ತೋಡಿದರು; ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು- ಶಾಲೆಗಳನ್ನು- ಅನಾಥಾಶ್ರಮಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತರು. ತನ್ಮೂಲಕ, ಸತ್ತಮೇಲೂ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮರಾಗಿ, ಹುತಾತ್ಮರಾಗಿ ಉಳಿದರು, ಈ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನಾನು ಹೀಗೆ ಬರೆದೆ: ‘ನಾವು ಸತ್ತಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಬರೆ, ಬಡಬಗ್ಗರ ಪಾಲು, ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ, ನಗನಾಣ್ಯ ಮಡದಿ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲು, ನಮ್ಮ ದೇಹ ಅಗ್ನಿ ಪಾಲು, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿ ಗಂಗೆ ಪಾಲು, ಮಗ ಹಾಕಿದ ಪಿಂಡ ಕಾಗೆಗಳ ಪಾಲು; ದಕ್ಷಿಣೆ ಪುರೋಹಿತರ ಪಾಲು; ಭೂರಿ ಭೋಜನ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಪಾಲು; ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಪರೋಪಕಾರ, ನಾವು ಗೈದ ಸತ್ಕಾರ್ಯ, ಸಮಾಜಸೇವೆ-ಇದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಪಾಲು ಇದರಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ್ಲ ಪಾಲು!’ ಆದುದರಿಂದ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯೇ ನಾವು ಸತ್ತಮೇಲೂ ಬದುಕಿರಬಹುದಾದ ರೀತಿ.
