ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಭಕ್ತಿಯ ಸಾಕಾರಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಬರುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಗುರುದೇವನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘ಭಗವಾನ್ ರಾಮಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡು ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿ, ನಾಮ ಸಂಕೀರ್ತನೆ, ಭಗವದ್ ಸೇವೆ, ಭವತಾರಿಣಿಯ ದರ್ಶನ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಶುದ್ಧ ತಪ್ಪು, ಭಗವಾನರ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಕಾಣಬಹುದು’ ಎಂದು. ನಿಜ, ಈ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯನೂ ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಅಸಾಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪರಮಹಂಸರ ಅದ್ಭುತ ಜೀವನವೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಪರಮಹಂಸರು ಹೀಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ: ಚಿರಕಾಲವೂ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂಸಾರಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಭಗವದ್ ಶಕ್ತಿಯ ಅಡಿದಾವರೆಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿ, ಪ್ರೇಮ ಬೆಳೆದಷ್ಟು ಕರ್ಮಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಕರ್ಮಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ: ಆ ಸತ್ ಸ್ವರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿತ್ಯ, ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಆದಿ ಅಂತ್ಯ ರಹಿತ, ಆತನನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಚೈತನ್ಯ ಸ್ವರೂಪ, ಆನಂದ ಸ್ವರೂಪ ಎಂದು.
