ಉತ್ತರವಾಗಿ ಭೀಷ್ಮಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.‘ನಾನೆಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಆ ಹೀನ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೂ ಛಲವಾದಿ ದುರ್ಯೋಧನ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾರಣ, ಹತಾಶನಾದ ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನಾದೆ’ ಎಂದು. ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣ, ‘ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ. ಈ ಕೃತ್ಯ ನೀವು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಘನಪರಂಪರೆಗೆ ಕಳಂಕ ತರುವುದೆಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಈ ಹೇಯ ಕೃತ್ಯ ನಡೆದಾಗ ತಾವೇಕೆ ಸಭೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಹೊರಟುಹೋಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲಿಲ್ಲ? ತಮ್ಮ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ? ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ ತಾವು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಿರಿ ಎಂದ ಮೇಲೆ ನೀವು ಈ ದುಷ್ಟ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಈ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪಾಲುದಾರರಾದಿರಿ ಎಂದಾಯಿತಲ್ಲವೆ? ನಿಮ್ಮಂತಹವರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?’ ಎಂನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತಿಗೆ ಭೀಷ್ಮಾಚಾರ್ಯರ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲವಾಯಿತು.
