ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿತು ಆನಂದದ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿದವರು. ಅವರ ವಿಚಾರ ಹಾಗೂ ನಡವಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಾಮ್ಯವಿತ್ತು. ದುರ್ಲಭವಾದ ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಅದರ ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಹಾಗೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರಿತವರನ್ನು ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರು ಇಲ್ಲಿ ಬಡವನೆಂದು ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕರಣಗಳು ಎಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆ ಸೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬದುಕನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದಿನ ಅನೇಕರು ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಭಕ್ತ ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ‘ಹೇ ಕಿವಿ, ನೀನು ಸದಾ ಪರಮಾತ್ಮನ ನಾಮವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರು. ಹೇ ಕಣ್ಣೆ, ನೀನು ಭಗವಂತನ ಮೂರ್ತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿ. ಹೇ ಚರ್ಮ, ನೀನು ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳನ್ನು ರ್ಸ³ಸು. ಹೇ ಮೂಗು, ನೀನು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದದಲ್ಲಿನ ತುಳಸಿ, ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆಯ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸು. ಹೇ ನಾಲಗೆ, ನೀನು ಸದಾ ಪರಮಾತ್ಮನ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸು.’ ಹೀಗೆ ಆತ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಬದುಕನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.
