ಯಾರಿಗೆ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ - ‘ಅನ್ನಸ್ಯ ಕ್ಷುಧಿತಂ ಪಾತ್ರಂ’ - ಹಸಿದವನೇ ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನು ಎಂದು ಉಪನಿಷತ್ತು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಜಾತಿ-ಮತ-ಧರ್ಮ-ಪಂಥ, ವಿದ್ಯೆ, ವಯಸ್ಸು, ಲಿಂಗ, ಸ್ವಕೀಯ, ಪರಕೀಯ, ಬಂಧುತ್ವ ಯಾವುದನ್ನೂ ನೋಡದೆ ಕೇವಲ ಹಸಿದವನು ಎಂದಾದರೆ ಅವನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಧಿ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕಣ್ಣು ಕೈಕಾಲುಗಳಿಲ್ಲದವರು, ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದವರು, ವೃದ್ಧರು, ಅಸಹಾಯಕರು ಇಂಥವರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ದಾನ ಮಾಡುವ ರೂಢಿ ಬೆಳೆದುಬಂದಿದೆ. ಇಂದಿನ ಕರೊನಾ ಪೀಡೆಯಂಥ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶವೇ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿರುವಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ವಿುಕರು / ವಲಸಿಗರು / ಆಯಾ ದಿನ ದುಡಿದು ತಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ಹೊತ್ತಿನ ಗಂಜಿಯನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರು / ಅಸಹಾಯಕರು ಇಂಥ ಲಕ್ಷಲಕ್ಷ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜೀವಾತ್ಮರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅನ್ನ ನೀಡಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದೆ. ಇದು ದೇಶವನ್ನು ನಡೆಸುವ ವಿವೇಕಿಯಾದ ಪ್ರಧಾನಿ / ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾಡಿನ ಸಹಸ್ರಾರು ಉದಾರಿಗಳು, ಆಸ್ತಿಕರು, ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯವರು, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ದೇಶಾಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಆದ ಉಳ್ಳವರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಈ ಅನ್ನದಾನ / ದಾಸೋಹ ಕೈಂಕರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಧರ್ಮಪೀಠಗಳು, ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ವಸಹಾಯ ಸಂಘಗಳು ಹೀಗೆ ಸಹಸ್ರಾರು ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ತಾಗಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.
