ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರಾವ್ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದ್ದು ಐವತ್ತು ವರ್ಷದ ಸ್ನೇಹ. ಯಾವ ರೀತಿಯ ಒಡಕು ಇಲ್ಲದೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗಿ ಬಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾರಣ, ಬಹಳ ಜತನವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಇಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹ. ಅವರದ್ದು ಸಾಚಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಮುಚ್ಚುಮರೆ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಯಾರಿಗೋ ಅನುಕೂಲ ಆಗಬೇಕೆೆಂದು ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ತನಗೆ ಅನಿಸಿದಂತೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಅವನ ಲಂಘಿಸುವ, ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣ ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅವನು ನುರಿತ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ಮನ್ ರೀತಿ. ಕ್ರೀಸ್ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಕಾಲು, ಹೊರಗೆ ಒಂದು ಕಾಲು ಇರುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ ತಪ್ಪಿದರೂ ಔಟ್ ಆಗಲ್ಲ, ಒಂದು ಕಾಲು ಗೆರೆಯೊಳಗೆ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮನಸ್ತಾಪಗಳನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಗುಣ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ವೈರತ್ವದ ಕಹಿ ಉಳಿಯಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಅವನ ನಡುವೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಖಾಸಗಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೆಣಕಿದ್ದಿಲ್ಲ, ನೀತಿಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಈಗ ತಪ್ಪೆನಿಸಿದೆ. ಬಹಳ ಪರಿಣತ ಸಹಜ ಕವಿ, ಕಾವ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಠ ತೊಟ್ಟು ತಿಣುಕಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರವಾಹವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾಭಾವಿಕತೆ, ಕನ್ನಡ ದೇಸೀತನ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ಅಭಿನಯಿಸಲ್ಲ. ಅಭಿನಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಸೋಲಾಗಬಹುದು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಸೋಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಂದ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. 20 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ತಳಮಳ, ಆತಂಕ, ಶೀಘ್ರ ಕೋಪ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಸಹಾಯ ಇದೆ. ಆತನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೋಪ, ಬೇಸರ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಮಾತನಾಡಿಲ್ಲ. ರಿಲಯಬಲ್ ಗೆಳೆಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಕವಿ. ನಾನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದು ನನಗೆ, ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಸಮಾನತೆ ಅಂಶ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವರ್ಷ ಬಾಳಲಿ, ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿ, ಜೀವಂತ ಕೃತಿ ಬರಲಿ. ಕಾವ್ಯ ಬರೆಯಲಿ, ಬರೆಯದಿರಲಿ ಸ್ನೇಹ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರಲಿ. ಗೆಳೆಯನ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿದ ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾವ್, ‘ಈ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರಾವ್ ಏನಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣನ ಹಾಗೆ ಸದಾ ಜತೆ ಇದ್ದು, ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಎಚ್.ಎಸ್.ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ ಕಾರಣ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲ್ಲ’ ಎಂದರು.
