ಮಹಾಭಾರತದ ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದು, ವಿಜಯಿಗಳಾದ ಪಾಂಡವರ ರಾಜ್ಯಭಾರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಿದು. ಪಾಂಡವರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯವನಾದ ಧರ್ಮರಾಯನು ಪಟ್ಟಾಭಿಷಕ್ತನಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಸಹೋದರರಾದ ಭೀಮಾರ್ಜುನ, ನಕುಲ, ಸಹದೇವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ರಾಜ್ಯಭಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮಗ ದುರ್ಯೋಧನನ ಅಧಿಕಾರಲಾಲಸೆ, ಹಠಮಾರಿತನ ಮತ್ತು ದುರಹಂಕಾರಗಳಿಂದ, ಮಹಾಭಾರತ ಯುದ್ಧವೇ ನಡೆದುಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ನೂರು ಮಕ್ಕಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರೂ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ತೆರೆದಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪಶ್ಚಾತಾಪದ, ವೈರಾಗ್ಯದ ಭಾವ ಮೂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜವೈಭವವನ್ನು ತೊರೆದು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವ ಮನೋಭಾವ ಅವನಿಗಿನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮರಾಯನಿಂದ ರಾಜೋಪಚಾರ ಪಡೆಯುತ್ತ, ಇನ್ನೂ ಸುಖಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೂ ವಿದುರನ ಉಪದೇಶ ಹಾಗೂ ಭೀಮಸೇನ ಹೂಡಿದ ತಂತ್ರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ರಾಜವೈಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಿಂದಿನ ರಾಜಋಷಿಗಳ ಪರಂಪರೆಯಂತೆ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದ.
