ಸೀತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದ ವಾನರ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಮಹಾನ್ ಸಾಗರವು ಎದುರಾಯಿತು. ನೂರಾರು ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟುವುದೆಂತು ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಜ್ಯೇಷ್ಠನಾದ ಜಾಂಬುವಂತನಿಗೆ ಥಟ್ಟನೇ ನೆನಪಾದುದು ಮತ್ತದೇ ಹನುಮಂತನ ಉತ್ಸಾಹ. ಹನುಮಂತನನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಲಾಗಿ ಆತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಸಮುದ್ರೊಲ್ಲಂಘನವನ್ನು ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ. ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲು ಉತ್ಸಾಹವೊಂದೇ ಸಾಕೆ? ಸಮುದ್ರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸುರಸೆ ಹಾಗೂ ಸಿಂಹಿಕೆಯರು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಿ ಸಂಯಮದಿಂದ ಅವರನೆಲ್ಲ ನಿವಾರಿಸಿ ಲಂಕೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ. ಉತ್ಸಾಹದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಯಮವೂ ಇರಬೇಕಷ್ಟೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಮಗೆದುರಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ನಮ್ಮ ಸಂಯಮವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹನುಮಂತನ ಸಂಯಮ ಗುಣದ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಅನೇಕ ಸಲ ಆಗುತ್ತದೆ. ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಕ್ರೂರಿಗಳ ನಡುವೆ ಸೀತೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಾಣದೇ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ತೆರಳಿದರೆ ರಾಮನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ವಿಷಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಆತ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ರಾವಣನ ಅಂತಃಪುರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಮಾತನಾಡಿ, ಚೂಡಾಮಣಿಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಅವಳಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡಿದ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಹನುಮನ ಮಹಾನ್ ಸಂಯಮವಷ್ಟೇ.
