ಅದೊಮ್ಮೆ ಊರೂರು ಸುತ್ತಿ ಬಂದ ಗುರುಗಳು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಸಮಾಧಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುವಾಗ ಗುರುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಆ ಶಿಷ್ಯ ಗುರುಗಳ ಕಾಲಿಗೆರಗಿ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಾದರದಿಂದ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತದ್ದಲ್ಲದೆ ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆನಿಂತು ತನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೋರಿದ. ತಾವು ಕೊಟ್ಟ ಆ ಕತ್ತೆಯ ಸಮಾಧಿಯೇ ಈಗಿನ ಭಕ್ತರ ಆರಾಧ್ಯದೈವವಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿ ತಿಳಿಸಿದ. ಹೌದು, ಭಕ್ತನ ಭಾವನೆ ಶಿಲೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕತ್ತೆಯ ಸಮಾಧಿಯೂ ದೇವರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇದು ದೃಷ್ಟಾಂತ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನರ ಜ್ಞಾನ ಹೇಳುತ್ತದೆ- ‘ಪುಷ್ಪಮಾಲ ಪ್ರಸಂಗೇನ ಸೂತ್ರಂ ಶಿರಸ ಧಾರಯೇತಿ| ಅರ್ಚಕಸ್ಯ ಪ್ರಭಾವೇನ ಶಿಲಾ ಭವತಿ ಶಂಕರಃ||’ ಅಂದರೆ ‘ಹೂವನ್ನು ಹೆಣೆದ ದಾರವೂ ಮುಡಿಯೇರುವಂತೆ, ಅರ್ಚಕನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಶಿಲೆಯೂ ಶಿವರೂಪ ತಾಳುತ್ತದೆ’ ಎಂದು. ಮುಗ್ಧಭಕ್ತಿ ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ವಂಚಿಸುವ ನಟನೆಯ ಭಕ್ತಿ ಸರಿಯಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೇ?
