ಪುಟ್ಟ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಹೇಳಿದ ಒಂದೊಂದು ಕಿವಿಮಾತಿನಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯಾಗಿದೆ. ‘ಅರ್ನ್ಯಘ ಮಣಿ ಮಾಣಿಕ್ಯಂ ಹೇಮಾಶ್ರಯ ನಪೇಕ್ಷತೇ’ ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ, ಎಷ್ಟೇ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಮಣಿ, ಮಾಣಿಕ್ಯಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕಾದರೂ, ಅವನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಚಿನ್ನಾಭರಣ ಬೇಕು. ಅಂತೆಯೇ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದ್ದರೂ, ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪೋಷಕರು ಬೇಕು. ಅಂತೆಯೇ ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೊನ್ನೆ. ಅವನೇ ಸೂತ್ರಧಾರಿ; ನಾವೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು, ಅವನೇ ಅಂಬಿಗ, ನಾವೆಲ್ಲ ಪಯಣಿಗರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಕಾಣಬರುವ ಸೊತ್ತು-ಸಂಪತ್ತುಗಳು, ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಒಳಗಡೆ ಇರುವ ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಮುಖ್ಯ. ಬಾಹ್ಯಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಆಂತರಿಕ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಹೊರಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಧುನಿಕತೆ; ಒಳಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಾಗರಿಕತೆ.
