ಆದ್ರೆ ಒಂದಿನ ಬಸ್ ಮಿಸ್ಸಾಯ್ತು. ಬೇರೆ ಬಸ್ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಟೋ-ಕ್ಯಾಬ್ ಹತ್ತೋಕ್ ಭಯ. ಆಗೆಲ್ಲ ಒಬ್ರೇ ಆಟೋ-ಕ್ಯಾಬ್ ಹತ್ಬಾರ್ದು ಅಂತ ಚಿಕ್ಕೋರಿರುವಾಗ ಮನೇಲಿ ಹೇಳ್ಕೊಟ್ಟಿರ್ತಾರಲ್ವ? ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಕೊನೆಗೆ ನಡ್ಕೊಂಡೇ ಹೊರಟೆ. ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳು, ತುಂಬಾ ಬಿಸ್ಲು. ಮೈಯೆಲ್ಲ ಸುಡ್ತಿತ್ತು, ತಲೆಸುತ್ತು ಬರ್ತಿದ್ ಹಾಗಾಗ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ ಹಾಗೆ ಅಮ್ಮ ನಂಗೋಸ್ಕರ ಬಾಗ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ತಾ ನೋಡ್ತಿದ್ರು. ನಾನು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅಮ್ಮನ್ನ ತಬ್ಕೊಂಡೆ. ಯಾಕ್ ಇಷ್ಟ್ ಲೇಟ್ ಆಯ್ತು ಪುಟ್ಟ ಅಂದ್ರು, ಸುಸ್ತಿಗೆ ಅಳು ಬಂತು. ಅಳ್ತಾ ಅಳ್ತಾ ಬಸ್ ಮಿಸ್ಸಾಗಿದ್ದು, ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಹೇಳ್ದೆ. ಅಮ್ಮನೂ ಸಂಕಟ ಪಟ್ರು.. ತಲೆ ಸವರಿ, ಮುದ್ ಮಾಡಿ, ನಿಂಗೋಸ್ಕರ ಏನೋ ಮಾಡಿದಿನಿ, ಫ್ರೆಷಪ್ ಆಗಿ ಬಾ ಅಂದ್ರು. ನಾನು ಬೇಗ ಬೇಗ ರೆಡಿ ಆಗಿ ಬಂದೆ. ಆಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರಬೂಜ ಜ್ಯೂಸ್ ತಂದು ಕೊಟ್ರು. ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ್ ಆ ಜ್ಯೂಸ್ ಆ ದಿನ ತುಂಬಾ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಅನಿಸ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಎಲ್ಲ ಇತ್ತು. ನೀವ್ ನಂಬ್ತೀರೋ ಇಲ್ವೋ.. ಆವತ್ತು ನಾನು ಕುಡಿದ ಆ ಜ್ಯೂಸ್ ಅದ್ಭುತ ಅನಿಸಿತ್ತು. ತೀರಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಸಿಗೋ ಒಂದು ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿನೇ ಬೇರೆ. ಅದು ಯಾವತ್ಗೂ ನೆನಪಿರೋವಂಥದ್ದು. ಈಗ ಕೊರೊನಾ ಭಯದಿಂದ ನೀವೂ ಎಕ್ಸಾಮ್ಗೆ ಹೋಗಿಬರುವಾಗ ಅದೇ ಥರ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ರಿ. ಮಾಸ್ಕ್, ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್, ಸೋಷಿಯಲ್ ಡಿಸ್ಟೆನ್ಸ್ ಅಂತ ಟೆನ್ಷನ್ ಬೇರೆ. ಆದ್ರೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.. ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎಕ್ಸಾಂ ಬರ್ದಿದ್ಕೆ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ ರಿಸಲ್ಟ್ ಕೊಡೋ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿರುತ್ತೆ.
