ಮೇವುಂಡಿ ಹಾಗೂ ಗೋಡ್ಖಿಂಡಿ ಒಂದೇ ರಾಗವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಭಾವಕ್ಕೆ ಶ್ರೋತೃಗಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಸಿತಾರ್-ಸರೋದ್, ಘಟಂ-ತಬಲಾ, ಗಾಯನ-ಗಾಯನ, ಕೊಳಲು-ತಬಲಾ ಜುಗಲ್ಬಂದಿ ಆಯೋಜನೆ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಗಾಯನದೊಂದಿಗೆ ಕೊಳಲಿನ ಜುಗಲ್ಬಂದಿ ಕಷ್ಟಕರ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಶ್ರೋತೃಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಮೇವುಂಡಿ-ಗೋಡ್ಖಿಂಡಿ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯೇ ಸರಿ.