ಜಿಪಂ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಿಧಾನಸಭೆಯಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿತ್ತಿತ್ತು. ಜಿಪಂ, ತಾಪಂ ಸದಸ್ಯರು ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ರೂವಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ತಳ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅವ್ಯವಹಾರಗಳು, ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನರ ನಿಜವಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ತಿಂಗಳಗೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಿಸಿಯೂಟಕ್ಕೆ ಕಳಪೆ ಬೇಳೆ ಪೂರೈಕೆ, ಹೈಸ್ಕೂಲ್ಗಳಿಗೆ ಕಳಪೆ ಡೆಸ್ಕ್ ಬೆಂಚ್ ಹಂಚಿಕೆ, ಕಳಪೆ ಜೇನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ವಿತರಣೆ, ಮುಂತಾದ ಹಗರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉಕ ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಅಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಽಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮವಾದ ಉದಾಹರಣೆಯಿದೆ. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆಯ ಶಿಫಾರಸನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಸರ್ಕಾರ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಉದಾಹರಣೆಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಈಗ ಜನರ ಕೂಗಿಗೆ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿಯಾಗುವವರೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆಡಳಿತಾಽಕಾರಿಯಾಗಿ ನೇಮಕವಾಗಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ವಿಡಿಯೋ ಸಂವಾದದ ಮೂಲಕ ಜಿಪಂ ಬಜೆಟ್ ಮಂಡನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸಭೆ ನಡೆಸಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೇಳುವ ಅಂಕಿ, ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ವರದಿಯನ್ನೇ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಅನುದಾನ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಸ್ಥಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸಿ ನೋಡುವವರಿಲ್ಲ.
