‘ಅರ್ಜುನ್ ಗೌಡ’ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪಕ್ಕಾ ಆ್ಯಕ್ಷನ್ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಇಲ್ಲಿ ತಾಯಿ-ಮಗನ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್ ಇದೆ. ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆ ಇದೆ. ವಿರಹ ವೇದನೆ, ಕಾಮಿಡಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಶಂಕರ್. ಒಂದು ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಚಿತ್ರ ಹೇಗಿರಬೇಕು, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಾಸ್ ಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲೇ ಅವರು ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ತಾಯಿಗೆ ಮಗ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸುವ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕುತೂಹಲದ ಅಂಶದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಆ ನಂತರ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಫ್ಲಾಶ್ಬ್ಯಾಕ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೀತಿ, ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್, ಕಾಮಿಡಿ, ಆಕ್ಷನ್ ... ಹೀಗೆ ಒಂದರಹಿಂದೊಂದು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ಯಂತರದವರೆಗೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವಲ್ಲಿ ಒಂಚೂರು ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ನಂತರದ್ದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಇದೇ ಮಾದರಿ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೇಡದ ಕಾಮಿಡಿ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬೇಡದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಎಣ್ಣೆ ಹಾಡನ್ನು ಎಳೆದು ತರುತ್ತಾರೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ತಾಯಿಯ ಆಶಯವನ್ನು ಮಗ ನಿಜ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತಾವೇ ಇಟ್ಟ ಚುಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗೆ ಕೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಾರೆ.
