ಶಂಕರರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ, ವಿಚಾರಕ್ಕೆ,ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆ, ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆ, ಆಚಾರಾದಿಗಳು( ಕರ್ವೇಪಾಸನೆಗಳು, ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳು) ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೇ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ, ಹಾಗೂ ತರ್ಕಾದಿಗಳು, ವ್ಯಾಕರಣ ಅರಿತವರು ಮಾತ್ರ ವೇದಾಧ್ಯಯನ, ಯಜ್ಞ ಯಾಗಾದಿಗಳಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಶಂಕರರು ವೇದಾಂತಗಳ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು- ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನೂ ಜಾತಿವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಪರಿಶುದ್ಧಾಂತಃಕರಣದವರಾಗಿ ತಮ್ಮ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿರುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸದ್ಗುರುವಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಅರಿತರೆ, ಶಾಂತಿ, ಸುಖ ಲಭಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾರಿದ್ದಾರೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು ಮನಃಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ವಿಚಾರಮಾಡಲು, ಸತ್ಯಶೋಧಕರಾಗಲು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೂ ವೇದಾಂತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತಕೋರಿದ್ದಾರೆ ಕರುಣಾಮಯ ಶಂಕರರು. ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ - ಇಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ಕುಲ ಪಂಥ, ವರ್ಣ, ಆಶ್ರಮ, ದೇಶ, ಕಾಲ ಯಾವುದರ ವಿಭಾಗವೂ ಇಲ್ಲ.
