ಪ್ರವಾದಿಯೊಬ್ಬ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದೇವತಾರೂಪ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆರಾಧನೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬರುವುದು ಸಹಜ. ಬುದ್ಧ, ಕ್ರಿಸ್ತ, ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಯಾರೂ ಈ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಬಂದಾಗ ಅವರು ತಂದ ದೇವತೆ ಯಾರು? ಅವರು ತಂದ ಆರಾಧನೆ ಏನು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಇಷ್ಟೇ, ಅವರು ತಂದ ದೇವತೆ ಮನುಷ್ಯ. ಅವರು ತಂದ ಆರಾಧನೆ ಬಹುರೀತಿಯದ್ದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಬೋಧಿಸಿದ್ದು ಸನಾತನ ಧರ್ಮವನ್ನು, ಸನಾತನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಆರಾಧನೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಬಹು ರೀತಿಯ ಆರಾಧನೆಯೇ ಇರುವುದು ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇಕೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವವರು ಬಹು ರೀತಿಯ ಸಾಧಕರೇ! ಬಹುಸ್ತರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವವರೇ! ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿ, ರುಚಿಯಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವವರೇ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ತೋರಿದ ಆರಾಧನಾ ಮಾರ್ಗ ಕೆಲವರಿಗೆ ತ್ಯಾಗ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಸೇವೆ, ಕೆಲವರಿಗೆ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಸೇವೆ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ, ಕೆಲವರಿಗೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಆರಾಧನೆಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ತತ್ವ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ‘ಮಯಿ ಸರ್ವಮಿದಂ ಸ್ರೋತಂ ಸೂತ್ರೇ ಮಣಿಗಣಾ ಇವ’ ಎಂದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದಂತೆ. ಅದು ಯಾವುದು ಎಂದರೆ ಶಕ್ತಿ, ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಶಕ್ತಿ
