ಮಾನವನ ಜೀವನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ. ಕೃತ್ರಿಮಗಳು, ವಿಕೃತಿಗಳು ಸದಾ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾರವು ಎಂಬುದು ವೇದ್ಯವಿಚಾರ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಇರಬಹುದು, ಆಯುರ್ವೆದವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಬೆಳೆದಿದ್ದು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಸಸ್ಯ ಸಂಪತ್ತಿದೆ. ಆಯುರ್ವೆದದಲ್ಲಿ ಆರು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಔಷಧಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಲವಾರು ಕ್ರಮಪಲ್ಲಟನೆ ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧ ಔಷಧಗಳಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿ ವಿಭಿನ್ನ ರೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜ್ಞಾನ ಸಹಕಾರಿಯಾಯಿತು. ಇವುಗಳ ಪೈಕಿ ಸುಮಾರು ಐನೂರು ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯಗಳು ಬಹುವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಹತ್ತಾರು ಗುಣಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಯುರ್ವೆದ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಇಂತಹ ಗುಣಕಾರ್ಯಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗುಣಕರ್ಮವನ್ನೂ ಇಂದಿನ ತನಕ ತಪ್ಪೆಂದು ಸಾಧಿಸಲು ಆಗಿಲ್ಲ. ಸಹಸ್ರಾಧಿಕ ವರುಷಗಳನ್ನೂ ದಾಟಿ ಬಂದರೂ ಆಯುರ್ವೆದ ವಿವರಿಸಿದ ಔಷಧಿಗಳ ಗುಣಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಇರಲು ಕಾರಣ ಏನೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಉತ್ತರ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಸರಳ. ಈ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಗುಣಗಳೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಧಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳೇ. ಈ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಅಚಲವಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಪ್ರಧಾನ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಅವುಗಳು ಕೇವಲ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲ, ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಪರಿಣಾಮವುಳ್ಳ ಸತ್ಯಶೋಧನೆಗಳು! ಜಗತ್ತಿನ ಅಸಂಖ್ಯ ಸಸ್ಯರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಪಿಕಚ್ಚು ಗಿಡವನ್ನೇ ಆರಿಸಿ ತೆಗೆದು ಅದರ ಬೀಜವನ್ನು ಕಂಪವಾತದಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕೆಂದು ಆಯುರ್ವೆದ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದೆ. ಹೀಗೆ ಆಯುರ್ವೆದ ಹೇಳಿ ಕಾಲಚಕ್ರವು ಸಹಸ್ರಾರು ವರುಷ ತಿರುಗಿದ ನಂತರ ಅದೇ ಗಿಡದ ಸಾರವನ್ನು ಇಂದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ರ್ಪಾನ್ಸನ್ಸ್ ವ್ಯಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯ ಔಷಧವಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವು ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಯುರ್ವೆದ ಸಾಕ್ಷಿ ಆಧಾರಿತ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ಏನನ್ನಬೇಕು? ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಜ್ಞಾನದ ಉತ್ತುಂಗ ಶಿಖರವನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯರು ತಲುಪಲು ಎರಡೇ ಬಗೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಒಂದೋ ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಪ್ರಯೋಗಗಳು ನಡೆದೇ ಇವೆಲ್ಲ ಅಂತಿಮಗೊಂಡಿರಬೇಕು. ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಶಾಶ್ವತ ಜ್ಞಾನ ಅದಾಗಿರಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸದೃಢ ಸಾಕ್ಷಿ ಎನ್ನಬಹುದು ವಿನಹ ಇಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನಲ್ಲ.
