ಹೀಗೆಯೇ ಲೋಕ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಜನರು ಭೋಗ-ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವುದು, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಧನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೂ ವಿವೇಚಿಸದೆ ಕ್ಷಣಿಕ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಲ್ಲಿ ಆಸೆಯು ಇಂಧನದಂತೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಶರೀರ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದ ಪ್ರಗತಿಯೆ ಮುಖ್ಯ. ಇವರು ದೇವರನ್ನು ನಂಬುವುದು ಕೂಡ ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿ, ಕೀರ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರವೇ ಮೊದಲಾದ ಬಹಿರಂಗದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಲೋಸುಗವೇ ಹೊರತು ಆತ್ಮೋನ್ನತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಅಲ್ಲ. ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಆಸೆಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿಗೊಂದು ನಂಬಿಕೆಗೆ ಜನರಿಗೆ ದೇವರು ಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಮೋಹವೇ ಮೊದಲಾದ ಭಾವವಿಕಾರಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾ, ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುವ ವಿಷಯಾಸಕ್ತರನ್ನು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಭೋಗ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗೆಯ ಮಾನಿಸರನ್ನು ಕಂಡು ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ, ನಿಂದಿಸದೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕಾಣಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
