ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನ, ಸಂಸಾರ, ಸಂನ್ಯಾಸ ಇವು ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದ ಘಟ್ಟಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಕಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬೇಕು, ಆಟ ಆಡಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಬೇಕುಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಯೌವನದಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕು, ಬೈಕ್ ತಗೋಬೇಕು, ಹುಡುಗ/ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು, ಮನೆಯವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಬೇಕು ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಸಾಕು-ಬೇಕುಗಳೆರಡೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಲು ಸಂಪಾದನೆ, ಹಣದ ಕೊರತೆಯಿದ್ದಾಗ ಅದು ಬೇಕು, ಇದು ಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆಗಳನ್ನೂ ಸಾಕು ಎಂದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಂಡತಿ-ಮಕ್ಕಳ ಸುಖಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಇನ್ನಷ್ಟು ದುಡಿಯಬೇಕು, ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನೇ ಹಿರಿಯರು ಬೇಕು ಎಂಬ ಪದ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಾಣದ ಎತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ದುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ವಾನಪ್ರಸ್ಥವೆಂದರೆ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಕು, ಇನ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ತಳೆಯುವುದಾಗಿದೆ. ‘ದುಡಿಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ದೊಡ್ಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆ ಹೊಲ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಕ್ಕಳೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯೋಣ. ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿಕೊಂಡು ದೇವರ ಪೂಜೆ, ಜಪ ತಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡೋ, ಆಶ್ರಮ, ಶಾಲೆ, ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೋ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರುವ’ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಒಡಮೂಡುವುದಾಗಿದೆ.
