ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ: ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರವೆನ್ನುವ ಪದ ಈ ದಶಕದ ಒಂದು ಪದವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಬಹುದೇನೋ. ಮನುಷ್ಯರು ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ದೂರವುಳಿಯುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಜಾರಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?. ಮಾಸ್ಕ್, ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ಗಳು ಮೊದಲಾದವು ಅಲಭ್ಯವಾಗಿರುವ ಬಡಜನತೆಯ ನಡುವೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ ಅನುಷ್ಠಾನ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಪರಸ್ಪರ ಸಾಮೀಪ್ಯವೇ ಜೀವಾಳವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರವೆನ್ನುವುದು ತಿರುಕನ ಕನಸಾದೀತು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದನ್ನು ಗಮನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ರೋಗದ ಮುಂದಿನ ಅಲೆ ಅಸಹಾಯಕ ಬಡ ಜನರನ್ನು ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಯಿಂದ ಮಾನವನಿಗೆ ಹರಡಿದ್ದೆಂದು ಹೇಳಲಾದ ಕೋವಿಡ್-19, ನಂತರ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಹರಡುವಂಥದ್ದು ಎನ್ನಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವೃದ್ಧರು ಹಾಗೂ ರೋಗಪೀಡಿತರನ್ನು ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ವಿವಿಧ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಯಾರೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಯ (ಟಿಬಿ), ಮಲೇರಿಯಾ ಮತ್ತು ಡೆಂಗ್ಯೂನಂಥ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಭಯಾನಕ ರುಜಿನಗಳು ಕೂಡ ಭಾರತದ ಜನರನ್ನು ದುಃಸ್ವಪ್ನವಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ವ್ಯಾಧಿಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ದಾಖಲೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿಲ್ಲ.
