ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಹರ್ಷನ ಮನೆಯ ಸಮೀಪವಿದ್ದ ಗುಡಿಸಿಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ವಾಸವಿದ್ದ 90 ವರ್ಷದ ವಿಧವೆ ಬಸಮ್ಮಳಿಗೆ ಬಂದ ಪತ್ರವನ್ನು ವಿತರಿಸಲು ಪೋಸ್ಟ್ಮ್ಯಾನ್ ಹೋದ. ಅವಳಿಲ್ಲದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಆತ ಊರ ಪಟೇಲನಿಗೆ ಸುದ್ದಿಮುಟ್ಟಿಸಿದ. ಮುದುಕಿ ಶೌಚಕ್ಕೆಂದು ಬಯಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸಮೀಪದ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲಾಯಿತು. ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆ ಕಾಣೆಯಾದ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಬಸಮ್ಮನಿಗೆ ಯಾವ ಬಂಧುಮಿತ್ರರೂ ಇರದೇ ಯಾರೂ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸದ ಕಾರಣ ತನಿಖೆ ಮುಂದುವರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ವಾರಗಳ ನಂತರ ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಾತಾಪಿತರು ಜಾಮೀನಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. ತನ್ನ ಅಮಾನತ್ತನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಮನವಿ ಕೊಡಲು ಹರ್ಷ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗತೊಡಗಿದ. ಒಂದು ದಿನ ಆತ ತಾಲ್ಲೂಕು ಕಚೇರಿಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ನಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ನ ಮಾಲೀಕ ‘ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮೀನಾ ಡಾಬಾ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಯಾರದೋ ಜತೆಗೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ’ ಎಂದ. ‘ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಸತ್ತು ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿದೆ, ನೀನು ಅವಳಂತಿದ್ದ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೋ ನೋಡಿ ಭ್ರಾಂತಿಗೊಂಡಿರುವೆ’ ಎಂದು ಹರ್ಷ ಉತ್ತರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಲು ಹರ್ಷ ರವಿಯ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ. ಶಾಲೆಯ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಮೀನಾಳಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವಳತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಆಕೆ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿರಬಿರನೆ ಹೋಗತೊಡಗಿದಳು. ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ ಹರ್ಷ ಆಕೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ನಿಂತಾಗ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವಳೇ ಮೀನಾಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ದಂಗುಬಡಿದ. ‘ನೀನು ಸತ್ತಿಲ್ಲವೇ’ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ‘ನೀನು ಯಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿರುವೆ, ನಾನು ರೂಪಾ’ ಎಂದು ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲಿ ವಾದಿಸತೊಡಗಿದಳು. ನೆರೆದ ಜನರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಪೊಲೀಸರು ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಆಕೆ ತಾನೇ ಮೀನಾ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು:
