ಒಬ್ಬ ಮೇಧಾವಿ ಇದ್ದ. ಅವನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ ಹಾಗೂ ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಗಳನ್ನು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಹೀಗಾಗಿ ತನ್ನ ಮಗನೂ ತನ್ನಂತೆ ಇರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ. ಮಗ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಆತನಿಗೆ ಲೆಕ್ಕದ ಬೋಧನೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನು ಕಲಿಯುವಾಗ ಥಟ್ಟನೆ ಗ್ರಹಿಸದಿದ್ದಾಗ ಬೈದು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೂ ಆತ ಕಲಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದ. ತಂದೆಯ ವ್ಯಗ್ರರೂಪಕ್ಕೆ ಹುಡುಗ ಭಯಪಡತೊಡಗಿ ಜಾಸ್ತಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ತಂದೆಯಿಂದ ದಡ್ಡ ಮಗ ಎಂಬ ಮೂದಲಿಕೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಮುಂದೆ ಅವನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದ. ಈಗ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಸಹಪಾಠಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ದಡ್ಡ ಎಂದು ಕರೆಯತೊಡಗಿದರು. ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ಹುಡುಗ ತನಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ತಾನು ದಡ್ಡ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ.
