ರೋಗ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಔಷಧ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ರೋಗ ಬಾರದಂತೆ ಮುಂಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸುವುದು ಜಾಣತನ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಯೋಗ, ಆರ್ಯುವೇದ, ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಾಡದೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನವಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಯೋಗದ ಬಹುತೇಕ ಆಸನಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಪುರುಷರು ತೋಟ, ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅದೇ ದೈಹಿಕ ಕಸರತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಬೇರಾವ ವಿಧದಲ್ಲೂ ದೇಹ ದಂಡನೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಉಳುಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಬಿತ್ತುವುದು, ಕಳೆ ಕೀಳುವುದು, ಹೊರುವುದು, ಮರ ಹತ್ತುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವ್ಯಾಯಾಮವೇ ಆಗಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಿಳೆಯರು ಗುಡಿಸುವುದು, ನೆಲ ಒರೆಸುವುದು, ರುಬ್ಬುವುದು, ನೀರು ಸೇದುವುದು ಮುಂತಾದ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕೃಷಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳೂ ದೈಹಿಕ ವ್ಯಾಯಾಮವೇ ಆಗಿದೆ. ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸದ ಜತೆಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಸಂತುಲನಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರ ಆರಾಧನೆ, ಕೀರ್ತನೆ, ಭಜನೆ, ಸತ್ಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವಿಕೆ, ನಾಟಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಮನೋರಂಜನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಸದೃಢರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.
