ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಯುವಕರು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಭಾಗವು ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ರಾಂತಿ, ನಗರದ ರಂಗು, ಅವಕಾಶಗಳು, ಸುಖ-ಸೌಲಭ್ಯಗಳು, ಹಣದ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಆ ಆಕರ್ಷಣೆೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಯುವಕರು ಯಾವಾಗ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕನ್ಸ್ಯೂಮರಿಸಂ, ಕ್ಯಾಪಿಟಲಿಸಂ, ಇಂಪೀರಿಯಲ್ ಎಕಾನಮಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಹುಡುಕಬಹುದು. ನಗರಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಿ ಜಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ, ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಅದರ ಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನು ಎಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಪಗಾಂಡ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಶಕ್ತಿಗೆ, ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದೇ ಕೆಲಸ. ಅದರ ಬೆನ್ನುಮೂಳೆ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕಾದರೂ ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ದೇಸಿ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು, ಸ್ವಾವಲಂಬಿ, ಸುಸ್ಥಿರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಒಡೆದು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿರ್ವಣವಾಯಿತು. ನೆಹರು ಅವರ ಆಧುನಿಕತೆ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಆಲೋಚನೆಗೂ, ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಅದು. ಗಾಂಧಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ಗ್ರಾಮಸ್ವರಾಜ್ ಅಂತ ಮಾತಾಡಿದರೆ, ನೆಹರು ಕ್ಯಾಪಿಟಲಿಸಂ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಿದರು. ‘ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ತೊಡಕುಗಳನ್ನು ಪರಿಹಾರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ಯಾಪಿಟಲಿಸಂನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ’ ಅಂತ ನೆಹರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ಯಾಪಿಟಲಿಸಂನಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ನೆಹರು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವರು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಸಹ ಇದೆ.
