ಎರಡು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ, 2021ರ ಒಂದು ದಿನ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಲಿಖಿತ ದೂರು ನೀಡಿದ. ಅದು ಹೀಗಿತ್ತು: ‘ನನಗೆ 48 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. 15 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಾತಾಪಿತರು ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಇದೇ ಊರಿನ ಯುವತಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದೆ. ಸಂಸಾರ ಸುಖವಾಗಿ ಸಾಗಿ ನಮಗೆ ಮೂರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಾದರು. 9 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ದೊರೆಯಿತು. ನಾನು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಪತ್ನಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿದಳು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವೆ ಎಂದಾಗ ಒಬ್ಬನನ್ನು ತನ್ನ ಜತೆಯಲ್ಲೇ ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಷರತ್ತನ್ನು ಹಾಕಿದಳು. ಹೀಗಾಗಿ, ಮಧ್ಯದ ಮಗನನ್ನು ಅವಳೊಡನೆ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವರನ್ನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ದುಬೈನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಮನೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಯಾಳನ್ನು ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿದೆ. ಪತ್ನಿ-ಮಗನ ಜೀವನಾಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿತಿಂಗಳೂ ಹಣವನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದು ನನಗೆ ಹೊರೆಯಾದಾಗ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದು ನನ್ನೊಡನಿರಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದೆ. ಆಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆಗ ಅವಳ ನಡತೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯ ಬಂದಿತಾದರೂ ಯಾವುದೇ ಸಬೂತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ವಾಪಸಾಗಿ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂದಾಜು 6 ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಪತ್ನಿ ಎರಡನೆಯ ಮಗನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರಲು ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಅವನು ದುಬೈಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ತನ್ನ ಸೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆರೆಯದೇ ಮಂಕಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಮನೋವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅವರೊಡನೆ 12 ವರ್ಷದ ಆ ಬಾಲಕ ತಾಯಿ ತನಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದನಂತೆ. ಕಿರುಕುಳವೇನು ಎಂದು ವಿವರಿಸಲು ಕೋರಿದಾಗ ನಿದ್ರೆ ಬರುವ ಔಷಧಿ ಕುಡಿಸಿ ತನ್ನನ್ನು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮರ್ವಂಗಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದನಂತೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಾಬರಿಯಾದ ನಾನು ಕೂಡಲೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸಾದೆ. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಆಕೆ ಮಗ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಳು. ಆದರೆ, ಅವಳ ಎದುರಿಗೇ ಮಗ ತಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದ. ಪತ್ನಿ ನನ್ನ ಕಡೆಯ ಮಗನನ್ನು ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಿರುವ ಕಾರಣ ತಾವು ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಲು ಕೋರುವೆ’.
