ಅದೊಂದು ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬ. ಯಜಮಾನನಿಗೆ 94 ವರ್ಷ. 3-4 ತಲೆಮಾರಿನ ಕುಟುಂಬವದು. ಅಂದು ಯಾವುದೋ ಕೌಟುಂಬಿಕ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೆದು ಹೆಂಗಸರು ಮಕ್ಕಳು ಮರಿ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆಯೇ ಆ ಹಿರಿಯರು ತನ್ನ 64 ವರ್ಷದ ಮಗನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಒಂದೇಟು ಬಾರಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಇಡೀ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣ ಸ್ತಬ್ಧ! ಮನೆಯ ಕಂಬ, ಕಿಟಕಿಗಳ ಸಂದಿಯಿಂದ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸರು, ಮಕ್ಕಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರು, ಗಂಡಸರು ಕೋಣೆ ಸೇರಿದರು. ಆದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಆ ಎರಡು ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೀಪ ಆರಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹಿರಿಯರು ನಿದ್ದೆ ಬರದೆ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಗೂ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಂಡನೊಡನೆ ಮಾತಾಡಲು ಭಯ. ಅದಾಗ್ಯೂ ಆಕೆ ಕೇಳಿದಳು- ‘ಯಾಕ್ರಿ? ನಿದ್ರೆ ಬರ್ತಿಲ್ವಾ? ನೀರೇನಾದ್ರೂ ಬೇಕಾ?’ ಎಂದು. ‘ಬೇಡ’ ಎಂದ ಆತ ಒಂದೇ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ! ಮತ್ಯಾಕೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಬಾರ್ದ ಎಂದಳಾಕೆ. ಆ ವಯೋವೃದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದ-‘ ನಿನ್ನ ಮಗನ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ಯಾ? ಯಾವಾಗಲೂ ನಾನು ಹೊಡೆದಾಗ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟವನಲ್ಲ! ಇಂದೇಕೆ ಅತ್ತ?’ ವೃದ್ಧನದು ಸಂಕಟದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹೂಂ! ಎಂದಳಷ್ಟೇ ಅಜ್ಜಿ.
