ಮುಸಲ್ಮಾನರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಬಲಿದಾನಗೈದವರು ಹಲವರೇ? ವಿಲ್ ಡ್ಯೂರೆಂಟ್ ಪ್ರಕಾರ ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ಅಧ್ಯಾಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಇಸ್ಲಾಂ ಆಡಳಿತ. ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳೇ ಕಳೆದರೂ ಅದರ ಗಾಯಗಳು ವಾಸಿಯಾಗಲಾರವೇನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ತೀವ್ರ ಅವು. ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡ ಹೊರಟ ಜಟಾಯು ಯಾರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಹುತಾತ್ಮ? ಕಾರ್ತವಿರ್ಯಾರ್ಜುನನ ತಡೆರಹಿತ ಅವಿವೇಕಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಕತ್ತು ಕುಯ್ಯಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹರ್ಷಿ ಜಮದಗ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣೀಯ. ಮುಂದೆ ಅವನ ಮಗ ಪರಶುರಾಮ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯಾರ್ಜುನನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ; ಇಡೀ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಕುಲದ ರುಂಡ ಚಂಡಾಡಿದ ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ವ್ರತ್ರಾಸುರನೆಂಬ ದುರುಳ ದುಷ್ಟ ರಾಜನನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಬೇಕಾದ ವಜ್ರಾಯುಧಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನುಮೂಳೆಯೇ ಮೂಲದ್ರವ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನರಿತ ಮಹರ್ಷಿ ದಧೀಚಿ ಇನಿತಿಷ್ಟೂ ತಡವರಿಸದೆ ತನ್ನ ಶರೀರವನ್ನೇ ದಾನಗೈದು ಹುತಾತ್ಮ ಲೋಕದ ಧ್ರುವತಾರೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇದೊಂದು ಸಂಸ್ಮರಣೀಯ ಘಟನೆ. ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹುತಾತ್ಮರ ಮೂಲವನ್ನು ಕೆದುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಅದು ಸಿಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ತ್ಯಾಗ ಈ ದೇಶದ ಉಸಿರನಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಭಾರತದ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮೊಳಗಿಸಿದ್ದು ‘ಭಾರತ ತನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವಾನ ಸುತರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ‘ಸಾವು ಖಚಿತವೇ ಆದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾನ್ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಯುವುದೇ ಲೇಸು’ ಎಂದರು. ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮಹತ್ತರ ತ್ಯಾಗಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಿದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರಣೀತ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಾದರೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ಶಸ್ತ್ರ ಸಜ್ಜಿತರಾಗುವುದೇ ಮಾರ್ಗ ಎಂದವರು. ಸುಭಾಷರಂತೂ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಶತ್ರುರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದ ಜರ್ಮನಿ, ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಇಟಲಿಗಳ ಸಹಾಯವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಈ ಹೃದಯಹೀನ ಆಂಗ್ಲರಿಂದ ಶತಾಯಗತಾಯ ಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ಅವರ ಏಕಮೇವ ಧ್ಯೇಯ. ಆದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದ್ದ ಏಕಸೂತ್ರವೆಂದರೆ ‘ಭಾರತ ಇಂಗ್ಲಿಷರ ಶೃಂಖಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕು’ ಎನ್ನುವುದು. ದಧೀಚಿ, ಜಮದಗ್ನಿ, ಜಟಾಯುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗುರು ಗೋವಿಂದ್ ಸಿಂಗರವರೆಗೆ ವಾಸುದೇವ ಫಡಕೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೋಸರವರೆಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುವುದು ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕಿದ್ದು! ‘ರಾಷ್ಟ್ರ ಸಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನು ಬದುಕುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವ ಚರಮತ್ಯಾಗ, ಚರಮ ಆದರ್ಶವೇ ಇವರೆಲ್ಲರ ಉಸಿರಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ; ಸಮಷ್ಟಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ವೇದಾಂತದ ಅತ್ಯುಚ್ಚ ತತ್ವ, ಅತ್ಯುಚ್ಚ ಆದರ್ಶ, ಇದೇ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ವೇದಾಂತ ; ಅನುಷ್ಠಾನ ವೇದಾಂತ. ‘ಪರಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು’ ಎನ್ನುವುದೇ ಮಹಾನ್ ಆದರ್ಶವಾದರೆ ಬಹುಜನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಸುಖವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೇ ನಾನು ಕಾಣುವ ನೈತಿಕ ಆದರ್ಶಗಳ ಪರಮೋಚ್ಚ ಪಲ್ಲವಿ. ಸುಖ, ತ್ಯಾಗ, ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಇದರ ಅಂತಿಮ ಹಂತವೇ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ. ಅದನ್ನ ಮೀರಿದ ತಪಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಆದರ್ಶ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ತರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಡೀ ಎರಡನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನದಲ್ಲಿ ಪರಕೀಯರ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಭರಿಸಲಾಗದ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಒದ್ದಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಭಾರತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ಉಣ್ಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳೇ ಈ ಜನಾಂಗದ ಅವಳಿ ಆದರ್ಶಗಳು ; ಭಾರತವನ್ನು ಈ ಎರಡೂ ನಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿ ; ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ವೀರವೇದಾಂತಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕರೆಗೆ ನಾಡು ಓಗೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಭಾರತ ಮರೆತಂತಿದೆ. ಇಲ್ಲೇ ನಾವೆಲ್ಲ ತಪ್ಪೆಸಗುತ್ತಿರುವುದು. ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪುರುಷಸಿಂಹರನ್ನು ನಿರ್ವಿುಸಿದ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆ ಇನ್ನೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಾಕಿಯಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಇದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಮಾಂಸಖಂಡಗಳ, ಉಕ್ಕಿನ ನರಮಂಡಲ, ವಿದ್ಯುಚ್ಛಕ್ತಿಯಂಥ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ, ಅಂಜಿಕೆ, ಅಳುಕು, ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಂದರೇನೆಂತಲೂ ಅರಿಯದ ಸಹಸ್ರಾರು ಅಷ್ಟೇಕೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರ ನಿರ್ಮಾಣ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಭ್ರಷ್ಟ, ಕಾರ್ವಿುಕರ ನಿರ್ವಣದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನಪುಂಸಕತೆಯನ್ನು ಸಜ್ಜನಿಕೆ ಎಂತಲೂ, ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ಸರಳತೆಯೆಂತಲೂ, ದುಷ್ಟತನವನ್ನು ಧಾರ್ವಿುಕ ಶ್ರದ್ಧೆಯಂತಲೂ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಜಾತೀಯತೆಗಿಂತಲೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು ಹೇಳುವಷ್ಟು ಶುದ್ಧ ಅಜ್ಞಾನಿ, ಅವಿವೇಕಿ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಬಲ್ಲ, ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಆಡಳಿತಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಬಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಯಾವ ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ನಪುಂಸಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ವೀರ, ಪೌರುಷವಂತ, ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮಿ, ಸರ್ವತ್ಯಾಗಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬಲಿಷ್ಠ ಸಿಂಹಸದೃಶರು ನಿರ್ವಣವಾಗಬೇಕು. ಹುತಾತ್ಮರ ಪಡೆ ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು. ಹುತಾತ್ಮನಿಗಿಂತ ಮಹಾತ್ಮ ಯಾರು?
