ಜೀವಂತಿಕೆಯೇ ಜೀವಳಾ

1. ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಕಥೆ, ಕಲಾವಿದರೇ ಜೀವಾಳ. ಕಲಾವಿದರು ಇದ್ದಂತೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಮ್ಯತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.

2. ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲು, ಚಳಿ ನಡುವೇ ಸಾಗಬೇಕು. ವಾಹನ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ ಇದ್ದರೂ ನಿತ್ಯವೂ ಎಲ್ಲರ ಅನ್ನದ ಬಟ್ಟಲು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವೇ ಗತಿ.

3. ಸರ್ಕಾರ ಕಾಯಕಲ್ಪ ಯೋಜನೆ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 6ರಿಂದ 10 ಲಕ್ಷ ರೂ.ವರೆಗೆ ಅನುದಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುದಾನ ನೀಡಬೇಕು. ಕಲಾವಿದರ ಮಾಸಾಶನ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು. 57 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಈ ಕಂಪನಿ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಕಷ್ಟವೋ, ಸುಖವೋ ಕಲಾಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.

1. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ರಹಸ್ಯವೇನು?

2. ಪ್ರಸ್ತುತ ವೃತ್ತಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇನು? ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳ ಸಂಚಾರದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿ.

3. ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಸಿಗು ತ್ತಿರುವ ಪೋ›ತ್ಸಾಹ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆಯೇ? ಅಕಾಡೆಮಿಗಳು ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ತುರ್ತು ಸೌಲಭ್ಯಗಳೇನು?

1. ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಅನುಭವ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಮಾ, ಟಿವಿ, ಒಟಿಟಿ ವೇದಿಕೆಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸ್ಪಂದನೆ, ಕಲಾವಿದ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ನಡುವಿನ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಂಗಭೂಮಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಬಲವೇ ಅದರ ಜೀವಂತಿಕೆ. ಪ್ರತಿ ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಹೊಸತನ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಕಲಾವಿದರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಮ್ಮ ಅಭಿನಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

2. ಡಿಜಿಟಲ್ ಮನರಂಜನೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ರಂಗಭೂಮಿ ಬಡವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜ. ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ತೀವ್ರವಾಗಿವೆ. ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಬಂದ ಆದಾಯ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂರೈಸಲು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಲಾವಿದರ ವೇತನ, ವೇದಿಕೆ ನಿಮಾಣ, ಬೆಳಕ--ಧ್ವನಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ವೇಷಭೂಷಣ ವೆಚ್ಚಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗದಂತಾಗಿದೆ. ಸೂಕ್ತ ವೇದಿಕೆಗಳ ಕೊರತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆ.

3. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಕೆಲ ಮಟ್ಟಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನೆರವಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ವೃತ್ತಿ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸಮರ್ಪಕ ಬೆಂಬಲ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವಿದೆ. ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ನಿಯಮಿತ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕ ಅನುದಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕಲಾವಿದರ ಜೀವನ ಅಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಯುವ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ರಂಗಭೂಮಿಯತ್ತ ಸೆಳೆಯಲು ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳು, ಕಾರ್ಯಾಗಾರ, ನಾಟಕೋತ್ಸವಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಬೇಕು.

1. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಅಬ್ಬರ, ಒಟಿಟಿ ಪ್ಲಾಟ್​ಫಾಮ್ರ್, ಸಾಲುಸಾಲು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಬಿಡುಗಡೆ ನಡುವೆಯೂ ನಾಟಕಗಳು ಜೀವಂತಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಇಂದಿಗೂ ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದ್ದು, ಬಹುತೇಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಹೌಸ್​ಫುಲ್ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ, ನಾಟಕದಲ್ಲಿನ ಸಂಗೀತದ ಏರಿಳಿತ, ಅಭಿನಯ, ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಭಿಮಾನಿ ವರ್ಗವೇ ಇದೆ. ಪೌರಾಣಿಕ ನಾಟಕದಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಆಡುವ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳುವುದೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೂ ಆನಂದ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ಆಡಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಸ್ಥಳೀಯರೇ ಅಭಿನಯಿಸುವುದರಿಂದ ನೋಡುಗರಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

2. ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಅಕಾಡೆಮಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಕೆಲವರು ಸ್ವಂತ ಸಂಪನ್ಮೂಲದಿಂದಲೇ ನಾಟಕ ಆಯೋಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಟ್ರಸ್ಟ್​ನಿಂದ ಆಡಿಸುವ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಉಚಿತ ಪ್ರವೇಶವಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಸ್ವಂತ ಸಂಪನ್ಮೂಲವೇ ಗಟ್ಟಿ.

3. ಹಲವು ಸವಾಲಿನ ನಡುವೆಯೂ ನಾಟಕ ಕಲೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಮಂಡ್ಯ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನದ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಾಡಿಗೆಯಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಶುಲ್ಕ ಕೊಡಬೇಕು. ಕಲೆಯನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವವರಿಗೆ ಗೌರವಧನ ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಡುವೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಾಟಕದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಶ್ಲೀಲತೆಯೂ ನುಸುಳುತ್ತಿರುವುದು ಭವಿಷ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂಬ ಆತಂಕವೂ ಇದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮಂಡ್ಯದಲ್ಲಿ 140ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಾಡಿಗೆ ರಹಿತ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು. ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ನೀಡಿದರೆ ಅನುಕೂಲ.

1. ರಂಗಭೂಮಿ ಜೀವಂತ ಕಲೆ. ರಂಗಭೂಮಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕಲೆಯಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಕಾಲಬದಲಾಗುತ್ತ ಬಂದರೂ ರಂಗಭೂಮಿ ತನ್ನ ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಇನ್ನೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಾವಾಗೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನೇರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವುದರಿಂದ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಪರ್ಕ ನಿರ್ವಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಆಪ್ತತೆಯೇ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿದೆ. ವೃತ್ತಿರಂಗಭೂಮಿಯ ಟೆಕ್ನಿಕ್ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗೋಲ್ಲ. ಕಲಾವಿದರಾಗಬಹುದು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಆದರೆ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಇರಲಿದೆ.

2. ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಹಲವಾರು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವಾಗಲಿ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವಾಗಲಿ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ನೆರವು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಕೊಡುಗೆ ಏನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಜನರ ಜೀವನಶೈಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಾಟಕಗಳಿಗೆ ಸಮಯ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ ಎದುರಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೊರದೇಶಗಳಿಂದ ನಾಟಕ ಅಭಿನಯಿಸುವ ತಂಡಗಳನ್ನು ಕರೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ತಂಡಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹವ್ಯಾಸಿ ತಂಡಗಳ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನಯಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು ಎನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ವೃತ್ತಿರಂಗಭೂಮಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ತೆರಳಿ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲೆನಿಸಿದೆ.

3. ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡಬೇಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎನ್ನುವ ಚುಚ್ಚುಮಾತುಗಳನ್ನು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೂ ಆಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಅವರ ಹಾಗೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಕೈಯೊಡ್ಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ತಾವರೆ ಎಲೆ ಮೇಲೆ ನಿಂತ ನೀರಿನ ಹನಿಯಂತೆ ಕಲಾವಿದರ ಬದುಕಿದೆ. ನಾವು ನಿರಾಕಾರಿಗಳು. ಯಾವುದೇ ಆಕಾರ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಲು, ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಪೂರಕ ಉತ್ಸವ, ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ನೆರವಿಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ದೇಹೀ ಅನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವಷ್ಟಿಲ್ಲ. ಸವಾಲುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ತನ್ನ ಪಯಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ.

1. ರಂಗ ಕಲೆ ಜೀವಂತವಾದುದು. ಸ್ವಬುದ್ಧಿ, ಸ್ವಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಭಾಷಣೆ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಡಿಜಿಟಲೀಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಥವಾ ಯಂತ್ರಗಳು ನಾವು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತವೆ, ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಡಿಜಿಟಲೀಕರಣ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಂಥ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ.

2. ನಾಟಕಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವ ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲಾವಿದರ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ವಸತಿ ಶಾಲೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲೆಯನ್ನು ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಬೇಕು, ಇದರಿಂದ ನಾಟಕ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಗೀತ, ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಇರುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರಂಗ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಬೇಕು. ವೃತ್ತಿ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಯುವ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಜೀವನದ ಭದ್ರತೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ವಯಸ್ಸಾದ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸೂರು ಕಲ್ಪಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿವೇಶನ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಮಾಸಾಶನವನ್ನು 5 ಸಾವಿರ ರೂ.ಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು.

3. ವೃತ್ತಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಕ್ಷೇತ್ರ ಹಾಗೂ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ನೆರವು ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆನೆಯ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅರೆಕಾಸಿನ ಮಜ್ಜಿಗೆಯಂತಿದೆ. ವೃತ್ತಿ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ 15-20 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು.