ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಕಾಶಿಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ರಾಮರಾಯ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ವಾಹನ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಟ್ಹತ್ತು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿ ಮೇಲಿಂದ ಗೋಟು ಅಡಕೆ ಹಾಕಿ (ಒಣಗಿದ ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿದ ಅಡಕೆ) ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಗೋವಿಂದರಾಯನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಐದಾರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಮರಳುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಹೊರಟ. ಗೋವಿಂದರಾಯನ ಪತ್ನಿ ಒಂದು ದಿನ ಚೀಲವನ್ನು ಸರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಅದು ಭಾರವಾಗಿದ್ದುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಗಂಡನನ್ನು ಕರೆದು ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಆತ ಚೀಲವನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅಡಕೆ. ಮತ್ತೆ ಆಳದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳು. ಸಿಕ್ಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಮೂರ್ಖರಾಗುತ್ತೇವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಚೀಲದಿಂದ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆಗೆದು ಅದರೊಳಗೆ ಗೋಟಡಿಕೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಹೊಲೆದು ಇಟ್ಟರು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ರಾಮರಾಯ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿ ಮರಳಿದ. ಚೀಲ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಗೋವಿಂದರಾಯನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟ ಚೀಲವನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದ. ಆದರೆ, ಹೊಲಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡಿದರೆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯದ ಬದಲಾಗಿ ಅಡಕೆಗಳೇ ಇದ್ದವು. ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಗೋವಿಂದರಾಯನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ತನಗೆ ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಏನೂ ತಿಳಿಯದೆಂತಲೂ, ಅದರೊಳಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದೂ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಉಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ರಾಮರಾಯ ರಾಜನ ಬಳಿ ತನ್ನ ಸಂಕಟವನ್ನು ನಿವೇದನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ರಾಜನು ಗೋವಿಂದರಾಯ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ತಮಗೇನೂ ತಿಳಿಯದೆಂದು ಜಾರಿಕೊಂಡರು.
