ಒಬ್ಬನು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ವಿವಿಧ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಗುರುಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ. ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೂ, ಅವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ‘ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನಾನು ಮುಚ್ಚಿದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ’ ಎಂದ. ಆಗ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ‘ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದಿಡು. ನಂತರ ಹೊರಗೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಇರುವವರನ್ನು, ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುವವರನ್ನು, ಹಸಿದವರನ್ನು, ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರಿಗೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡು. ಶ್ರೇಷ್ಠಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ತಡಮಾಡಬಾರದು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸಿದರು. ಆ ಯುವಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಸೇವೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ನೊಂದವರ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿದ. ರೋಗಿಗಳಿಗೆ, ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ. ಆ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಂತೃಪ್ತಿ, ಅದರಿಂದ ಒದಗಿದ ಆನಂದ ಅವನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ದುಃಖ, ನಿರಾಸೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿತು.
