ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗುರುವು ಜ್ಞಾನಪ್ರದಾನದಿಂದ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರೆ, ಶಿಷ್ಯನು ಜ್ಞಾನಲಾಭದಿಂದ ಆನಂದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹವಿದ್ದರೂ, ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಲು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿದ್ದರೂ, ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವ ಆಸಕ್ತಿ-ಉತ್ಸಾಹಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣವು ಆನಂದಪ್ರದಾಯಕವಾಗುವುದಿರಲಿ, ಫಲಪ್ರದವೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣವು ಫಲಪ್ರದವೂ, ಆನಂದಪ್ರದಾಯಕವೂ ಆಗಲೆಂದು ಬೇಡುವುದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಎರಡನೆಯ ಅಂಶ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಹು ಭಾರವಾದ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ, ನೀರಸ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತಡದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯರಿಬ್ಬರೂ ಯಾವುದೇ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದೇ ಬಳಲುವುದನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವಲ್ಲವೇ! ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಸಂತೋಷದಾಯಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಇಂದು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಲಿ-ಕಲಿ ವಿಧಾನವು ಇಂತಹ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ.
