

ಆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಮಂದಿಯ ಪೈಕಿ ಈ ಹದಿನಾರು ಮಕ್ಕಳ ಪೋಷಕರು ಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದು!
ಈಟ್ ವಾಸ್ ಅ ಮಿರೆಕಲ್. ಮಾ ಗಿ ಚಾಂಗ್ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆ ಹದಿನಾರೂ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಎಷ್ಟೋ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಆಟವಾಡಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಹದಿನಾರು ಮಕ್ಕಳ ಪೈಕಿ ಮೂವರು ನನಗೆ ಬಹಳ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆ ಪೈಕಿ ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಹಾಜಿ ಬಿಲ್ಗೆ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ. ಯಾಂಗೊನ್ನಿಂದ ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಫುಟ್ಬಾಲ್ ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಮೊನಿರ್ ಅಹಮದ್ ಸದಾ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಳಲಿನಂತಹ ವಾದ್ಯವೊಂದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇನ್ನು ಆರು ವರ್ಷದ ಫಾತಿಮಾ ಮೆನರಾ ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಬಾರ್ಬಿ ಡಾಲ್ನೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕೂತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಉಳಿದ ಹದಿಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಸಾಕಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿದ್ದವರೇ. ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪೋಷಕರ ಮಡಿಲು ಸೇರುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ತಂಡವೇ ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿತ್ತು.
ಬುಧವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿಗದಿಯಾದಂತೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು, ಇಬ್ಬರು ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಆಫೀಸರ್ಗಳಿದ್ದ ವ್ಯಾನ್ ಮೌಂಗ್ಡಾವ್ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಶಿಬಿರದಿಂದ ಹೊರಟಿತು. ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಆಫೀಸರ್ ಥಾನ್ ಲುಯಿನ್ ಹೊರಡುವುದು ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಷ್ಟು ತಡವಾಯಿತು. ಎದುರಿದ್ದ ವ್ಯಾನ್ನ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಆಫೀಸರ್ ಜೊತೆ ವಾಕಿಟಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಥಾನ್ ಲುಯಿನ್ ನಾವುಗಳು ಬಂದು ಜೊತೆ ಸೇರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದ.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಕರ ಮಡಿಲಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹೆಮ್ಮೆ- ಲವಲವಿಕೆ ನೆಲಸಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಂತಸದಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದರು. ಅದು ಐವತ್ತು ಮೈಲಿಯ ಹಾದಿ. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ಪಯಣ.
ಎದುರಿದ್ದ ಡ್ರೖೆವರ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ವ್ಯಾನ್ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಥಾನ್ ಲುಯಿನ್ ವ್ಯಾನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಆಫೀಸರ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಬಿಗು ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಥಾನ್ ಲುಯಿನ್ ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ರಿಲಾಕ್ಸ್ ಆಗಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಕೂತ.
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕುಟುಪಲಾಂಗ್ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿ ಈ ಮಕ್ಕಳ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ಕೂತಿರುವ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಈಗಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಯುಎನ್ಎಚ್ಆರ್ಸಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಪೋಷಕರನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಅವರನ್ನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲು ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲಾಗಿತ್ತು.
ಆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದೆವೆಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಆ ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳಷ್ಟೇ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಕೂತಿದ್ದ ಬುಲೆಟ್ ಪೂ›ಫ್ ಎಸ್ಯುುವಿ ಜಾವ್ವುದಾತ್ ದಾಟಿತ್ತು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದುರಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿನ ಸುರಿಮಳೆಯ ಸದ್ದು.
ನಮ್ಮ ಡ್ರೖೆವರ್ ಮಿಂಟ್ ಸ್ವೇ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾನ್ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಮರಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ನಿಂತದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಇನ್ನೇನು ಮಿಂಟ್ ಸ್ವೇ ನಮ್ಮ ಎಸ್ಯುುವಿಯನ್ನು ವ್ಯಾನ್ ಹತ್ತಿರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದರಾಚೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಮಿಲಿಟರಿ ವಾಹನಗಳು ಎದುರು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಮಾಯವಾದವು. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಎಕೆ-47 ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೆಳಗಿಳಿದ ಥಾನ್ ಲುಯಿನ್ ವ್ಯಾನ್ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಾನು. ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದವರು.
ಮರಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಾನ್ನ ಡ್ರೖೆವರ್ ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಆಫೀಸರ್ ಇಬ್ಬರ ತಲೆಗೆ ಗುಂಡು ಹೊಕ್ಕಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ತಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ರಕ್ತ ಚಿಲ್ಲೆಂದು ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ವ್ಯಾನ್ನ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮೊನಿರ್ ಅಹಮದ್ ದೇಹ ನೇತಾಡುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅವನ ಕೊಳಲು ಕೆಳಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರಕ್ತ ಅದನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ದೇಹ ದಾಟಿ ವ್ಯಾನ್ ಒಳ ಹೊಕ್ಕ ನನಗೆ ಎಲ್ಲೋ ರಕ್ತದ ಮಡುವಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತಹ ಅನುಭವ. ಉಳಿದ ಹದಿನೈದು ಮಕ್ಕಳ ದೇಹ ಗುಂಡಿನ ಮಳೆಗೆ ಛಿದ್ರ ಛಿದ್ರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ನ್ಯಾನಿಗಳು ಕೂಡ ವ್ಯಾನ್ನ ಕೊನೆಯ ಸೀಟ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಣವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ನಡುವಿನ ಸೀಟ್ನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಾಜಿ ಬಿಲ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ರಕ್ತದೋಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದಿತ್ತು. ನಾನು ಬಹಳ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಫಾತಿಮಾ ವ್ಯಾನ್ನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ... ಬಾಗಿಲ ಮುಂದಿದ್ದ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಆ ಮಗುವಿನ ಕತ್ತನ್ನು ಸೀಳಲಾಗಿತ್ತು. ಆರು ವರ್ಷದ ಮಗು! ಅದರ ಕೊರಳಿಂದ ಇನ್ನೂ ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕೂತು ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಬಾರ್ಬಿ ಡಾಲ್ ಹಿಡಿದ ಆಕೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಳು. ಅದು ಕುಟುಕು ಜೀವ ಹಿಡಿದು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ ಆ ಮಗು ನಸುನಕ್ಕು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿತು.
(ಪೂರ್ಣ ಪಾಠಕ್ಕಾಗಿ ಘಾಂದ್ರುಕ್ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ)